108 - A New Beat from a Dead Heart

Iedereen die midden jaren ’90 in de hardcorescene vertoefde, kent 108. Deze van oorsprong New Yorkse krishnaband liet voor het eerst van zich horen in 1992. Drie uitstekende lp’s, een ep, een liveplaat en talloze indrukwekkende liveshows later komt er in 1996 echter abrupt een eind aan vier intense jaren. Gitarist (en het muzikale brein van de groep) Vic Dicara besluit om zich verder in het hindoeïsme te verdiepen en 108 wordt stopgezet. Fastforward naar 2005: de groep komt opnieuw bij elkaar voor enkele optredens. Deze optredens maken snel duidelijk dat het oude 108-vuur nog niet gedoofd is. Meer shows volgen, én zowaar een nieuwe plaat: ‘A New Beat From a Dead Heart’.

En deze nieuwe plaat mag er meer dan wezen. Het is zonder twijfel de hardste plaat uit de 108-catalogus. Er zijn serieuze echo’s naar de ‘new school’-stroming, waarin ook bands als Earth Crisis, Snapcase, Strife en Turmoil in de jaren ’90 groot werden. Maar bovendien voegt 108 op ‘A New Beat From a Dead Heart’ enkele elementen toe aan haar kenmerkende sound – het is overduidelijk een echte 108-plaat geworden. Deze plaat klinkt beduidend zwaarder en de nummers zijn gecontroleerd chaotischer dan vroeger. Robert Fish zijn stem is eveneens wat veranderd met ouder worden, maar wees gerust: hij schreeuwt nog steeds de longen uit zijn lijf en klinkt zeker niet softer dan vroeger. 



Bovendien heeft 108 nog steeds iets wat vele andere bands missen: gitarist Vic Dicara. Vic behoort immers tot het zeldzame ras van de ‘riffmeisters’ (AJ Novello van Leeway en Matt Henderson van Agnostic Front en Madball zijn enkele andere voorbeelden van riffmeisters). Weinig groepen beschikken over iemand die zulke originele gitaarpartijen kan verzinnen als de heer Dicara, waardoor de nummers nog steeds brutaal en ‘naar de strot grijpend’ kunnen zijn.



Luister maar eens naar de eerste drie songs: Declarations on a Grave (met een coole intro), Guilt en Angel Strike Man – waarmee het viertal meteen duidelijk maakt dat niet alle reünie-albums per definitie slecht hoeven te zijn. Die nummers behoren tot het beste en hardste wat de groep ooit heeft geproduceerd. En het beste moet nog komen. Met Three Hundred Liars hebben Vic en zijn kompanen een echt prijsbeest te pakken. Wat een gitaarpartij! Simpel, maar oh zo geniaal in zijn eenvoud. De bas en de drum dragen het nummer tot aan het refrein om daar samen met gitaar een wall of sound neer te zetten waarover Robert Fish zijn (tot denken aanzettende) tekst uitschreeuwt.



Resurrect to Destroy met - soms wat aan (goede) Rage Against the Machine doen denkende – ingehouden zang en muziek afgewisseld met krachtige uitbarstingen is een ander hoogtepunt. Volgend nummer Martyr Complex is opnieuw een volle vuist in het gezicht van een nietsvermoedende voorbijganger. In The Sad Truth lijkt Rob Fish elk moment te kunnen uitbarsten, maar zijn ingehouden boosheid maakt het nummer des te intenser. My Redemption Song begint snel, maar verandert dan in een slepend nummer met opnieuw een hoofdrol voor Vics gitaar.



Bibles + Guns = the American Dream heeft erg interessante lyrics. (Il)logical End is hard. Leuk om te weten is bovendien dat Kurt Ballou van Converge loos gaat op verschillende instrumenten tijdens dit nummer. We Walk Through Walls is anders dan de rest van de plaat en doet nog het meest denken aan de oude 108. Een welkom rustpuntje, zonder echt soft te zijn. Met Our Kind komt de gecontroleerde chaos echter weer naar boven. Opnieuw een erg hard nummer met Vics (te) gekke riffs. Afsluiter Repeat begint rustig, met iets wat ons een beetje aan een meditatiedeuntje doet denken, maar al snel barst het nummer los. Halfweg last de groep een coole opbouw in naar een perfect einde van een heel erg goede plaat.



108 was midden jaren ’90 één van de interessantste hardcorebands en anno 2007 zijn ze dat zonder twijfel nog steeds. Ga deze band zien als ze in je buurt zijn, want live zijn ze ongelooflijk sterk. De (echte) emotie – in tegenstelling tot zovele so called 'emogroepen' van vandaag – en de intensiteit druipen er van af. Bovendien verdient het viertal meer dan een honderdtal mensen op hun shows. “Resurrect to Destroy”! Oh ja, hebben we al gezegd dat Vic Dicara een genie is?