Sieges Even - Paramount
InsideOut Music
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Met ‘The Art Of Navigating By Stars’ maakte Sieges Even een indrukwekkende comeback. Dat de groep met een nieuwe zanger nog steeds supersterk stond, bewezen ze door een dijk van een plaat af te leveren. En dat ze op de ingeslagen weg verder willen gaan is overduidelijk. Met meer motivatie dan ooit doken de heren de studio in om hun laatste geesteskind te verwekken. ‘Paramount’ heet dat schijfje en het moet tegen hoge verwachtingen opboksen.
Als When Alpha And Omega Collide de plaat op gang trekt, krijg je meteen de indruk dat ‘Paramount’ een stuk harder is dan zijn voorganger. Zo lijkt het tenminste. Dat komt vooral door de stevigere songstructuren en krachtige zanglijnen. En er is ook potentieel aanwezig voor enthousiaste sing-a-longs, zoals in Eyes Wide Open. Maar eigenlijk is er aan de bandsound niet zwaar gesleuteld. Sieges Even is nog geen haar veranderd. Wel zijn ze weer iets volwassener geworden. Best, want zulke minieme verschillen zijn altijd welkom, vooral omdat het niveau van het album daardoor wordt opgekrikt.
Muzikaal zorgt Sieges Even nog steeds voor lichte progrock met een dromerige invalshoek. Die aparte stijl luistert erg vlotjes weg en kan ondanks het rustige karakter blijven boeien. Op die manier gaan zwaarwichtige nummers er makkelijk in. Mounting Castles In The Blood Red Sky bijvoorbeeld, dat opgebouwd is rond de wereldberoemde speech van Martin Luther King, wordt echt subtiel aangebracht en is perfect luisterklaar. Het is druk als het moet, maar vloeit even vaak minimalistisch en zacht uit de boxen. Bovendien zit de balans tussen die beide uitersten net goed en de overgangen komen steevast op het juiste moment.
Beweren dat ‘Paramount’ wereldklasse is, zou echter ook wat overdreven zijn. Daarvoor is de stijl van Sieges Even niet rigide genoeg. Alles zit verdomd goed in elkaar, maar nooit waagt de band een stapje in het ongewisse. Normaal zou dat geen probleem mogen geven, maar als je progrock speelt, wordt dat toch ergens wel verwacht. Het resultaat is dat Sieges Even weinig progressief uit de hoek komt en daardoor een beetje tussen twee doelgroepen in valt. Iedereen die ook maar een beetje rockminded is heeft aan deze cd ongetwijfeld een vette kluif. De radicale luisteraar raakt echter gekneld in een tweestrijd. Dat is op zich niet zo erg, want elke extra luisterbeurt is puur genieten. Sieges Even is namelijk iets speciaals dat zich niet onmiddellijk laat vatten.