Quicksand - Bring On The Psychics

Mogen we nog eens even enthousiast zijn en de wilde jaren-negentig-haren losschudden? Nadat post-NYCH en emorockers Quicksand de handdoek in de ring gooiden, pas twee lange decennia later terug langzaam tot leven kwamen en via Epitaph de afgelopen tien jaar nog twee halflauwe platen uitbrachten, hadden we de band min of meer opgegeven. Ware het niet dat de energie en intensiteit die we pakweg bij leeftijds- en genregenoten Helmet live nog tegenkwamen bij een occasionele reünieshow.

Maar daar lijkt deze ‘Bring On The Psychics’ verandering in te brengen. Een nieuw, kleiner label, Equal Vision, slechts tien dagen in de studio en vooral een scherp op elkaar insnijden van frontman, gitarist en Gorilla Biscuits- en Rival Schools-kracht Walter Schreifels, bassist Sergio Vega (Absolution) en drummer Alan Cage houden lekker vast aan de oude en vertrouwde, hoekige Quicksand-sound. Tegelijkertijd gaat de plaat duidelijk ook over een band die zich door het leven ingehaald voelt en een zanger die zichzelf blijft betrappen op uitstelgedrag. Of de koe gewoon even keihard bij de hoorns pakken om tien knoerten van songs op plaat te gooien en daar niet te veel franjes rond te breien.

En dat is deze vijfde langspeler dus: een plaat zonder veel franjes. De tot trio gereduceerde band kiest een klein half uur lang resoluut voor vette, hakkende riffs, zwaar ronkende baslijnen en de licht ontdubbelde, schreeuwerige brulstem van Schreifels. Vanaf de aansporende, Rollins Band-alike single Get To It (“Time is running out”) tot een iets meer uitgerafeld Bring On The Psychics dat als een semi-akoestische ballade opent en waar we zelfs even vrouwelijke (?) backings in horen weerklinken. Reken vooral op songs van minder dan drie minuten die stevig blijven hangen, een lekker luidruchtige productie die om luid volume vraagt en de recht voor de raap boodschappen die je van Quicksand kan verwachten.

Zo kom je uit bij een plaat die enkel maar “classics” lijkt te bevatten. Vuist in de lucht bij een explosief Regenerate (“Is this how we fall?”), hoofdschudden bij het Helmet-achtig klinkende, twee-akkoorden-nummer Crystallize, waarin een zeldzame keer zoiets als een gitaarsolo in weerklinkt, of heerlijk wegzweven in een ijler en smekend In Full Colour (Janes Addiction – iemand?). Ook nu krijg je trouwens weer een “uitzondering op de regel” met een bijna zes minuten durende indiepopsong (!?) als Days You Run To, waarin je het mag stellen met een warmzachte stem, een akoestische gitaar en strelende drums. Alsof je plots in een andere plaat en bij een andere band bent beland. Bizar.

Maar los daarvan concluderen we graag nog even voor u: Quicksand heeft de handvaten terug stevig vast. Daar houden wij wel van!