Psy'Aviah - Entertainment Industries
Alfa Matrix
Jan Vael — 8 november 2008
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we bij de eerste kennismaking met Psy’Aviah, ten tijde van het in eigen beheer uitgebrachte ‘Creationism’ (2007), nog niet helemaal overtuigd waren van het potentieel van dit Antwerpse trio. Des te aangenamer was dan ook de verrassing toen opvolger ‘Entertainment Industries’ onlangs in onze bus zat - en iets later ook in onze cd-speler - en we de muzikale progressie van de band konden vaststellen.
Psy’Aviah liet in 2003 voor het eerst van zich spreken door de Demopoll van Studio Brussel te winnen, niet bepaald een sinecure voor een elektronische act. In de daaropvolgende jaren speelde de jonge band zich vooral in de kijker met zijn dynamische liveoptredens en in 2007 volgde met 'Creationism' het eerste wapenfeit, waarmee het drietal het zowaar tot in de top 20 van de Next Big Thing-wedstrijd van de BBC schopte. Een jaartje later is Psy’Aviah getekend door de talentscouts van Alfa Matrix, het Brusselse label dat onder meer ook Front 242 huisvest.
Hun volwaardige albumdebuut vangt aan met allerlei gesamplede nieuwsflitsen, ter illustratie van het titelnummer Entertainment Industries. Het nummer ontpopt zich snel tot een dansbare cross-over elektrotrack waarover zangeres Emélie Nicolaï haar minimale, onderkoelde zanglijnen scandeert.
In Mine en Voltage krijgt Nicolaïs stem enig vocaal weerwerk van haar mannelijke collega Yves Schelpe, het elektronische brein achter Psy’Aviah. Met dergelijke uptempo, lichtjes technoïde songs zou de band lang niet misstaan in het voorprogramma van bekende landgenoten Praga Khan. Hopelijk leest meneer Engelen mee…
Hun volwaardige albumdebuut vangt aan met allerlei gesamplede nieuwsflitsen, ter illustratie van het titelnummer Entertainment Industries. Het nummer ontpopt zich snel tot een dansbare cross-over elektrotrack waarover zangeres Emélie Nicolaï haar minimale, onderkoelde zanglijnen scandeert.
In Mine en Voltage krijgt Nicolaïs stem enig vocaal weerwerk van haar mannelijke collega Yves Schelpe, het elektronische brein achter Psy’Aviah. Met dergelijke uptempo, lichtjes technoïde songs zou de band lang niet misstaan in het voorprogramma van bekende landgenoten Praga Khan. Hopelijk leest meneer Engelen mee…
‘Entertainment Industries’ biedt evenwel aardig wat variatie, waardoor de valkuil van de eenvormigheid wordt vermeden. Een van de opvallendste bijdragen is Moments, geschreven en gezongen - of beter: ‘verteld’ - door de Engelse poëet Suzi Q. Smith. Een dreigend, steeds grimmiger wordend sfeertje karakteriseert dit nummer.
Ook de intro van AnimalX klinkt erg onheilspellend, maar gaandeweg evolueert de track naar aanstekelijke elektro, zich opwerpend als mogelijke singlekandidaat. En ook het poppy In The Shadows, een vrij melodieus nummertje waarop Emélie iets meer van haar vocale mogelijkheden mag tentoonspreiden, komt daarvoor in aanmerking.
Het contrast met het daaropvolgende Freedomkiller kon moeilijk groter zijn. Het nummer is allesbehalve easy listening en klinkt veeleer als harde en gestoorde elektro-industrial die desalniettemin erg lekker uit de speakers spat.
Het album eindigt op atmosferische wijze, met het knappe Good vs Evil en het trage, ietwat ambient getinte Grace. En als extraatje krijgt u er op deze naar Belgische normen bijzonder geslaagde plaat ook nog vier remixen van Psy’Aviah-nummers bijgeleverd. Vooral deze van de hand van Leaether Strip zouden we als erg geslaagd willen typeren. Hij giet een luchtig 80's-sausje over Tired en verleent de vocalen van Emélie een prominentere plaats. Ook de door Implant - zanger Len Lemeire producete de cd - herwerkte versie van In Silence mag er zeker zijn, net als de opzwepende elektroremix van Broken Child door IC 434.
Ook de intro van AnimalX klinkt erg onheilspellend, maar gaandeweg evolueert de track naar aanstekelijke elektro, zich opwerpend als mogelijke singlekandidaat. En ook het poppy In The Shadows, een vrij melodieus nummertje waarop Emélie iets meer van haar vocale mogelijkheden mag tentoonspreiden, komt daarvoor in aanmerking.
Het contrast met het daaropvolgende Freedomkiller kon moeilijk groter zijn. Het nummer is allesbehalve easy listening en klinkt veeleer als harde en gestoorde elektro-industrial die desalniettemin erg lekker uit de speakers spat.
Het album eindigt op atmosferische wijze, met het knappe Good vs Evil en het trage, ietwat ambient getinte Grace. En als extraatje krijgt u er op deze naar Belgische normen bijzonder geslaagde plaat ook nog vier remixen van Psy’Aviah-nummers bijgeleverd. Vooral deze van de hand van Leaether Strip zouden we als erg geslaagd willen typeren. Hij giet een luchtig 80's-sausje over Tired en verleent de vocalen van Emélie een prominentere plaats. Ook de door Implant - zanger Len Lemeire producete de cd - herwerkte versie van In Silence mag er zeker zijn, net als de opzwepende elektroremix van Broken Child door IC 434.