Babyshambles - Oh What A Lovely Tour
Parlophone
Dimitri Muylaert — 8 november 2008
Het lijkt wel of Pete Doherty sinds 2007 weer goud in handen heeft. Eerst werden we verrast door de prachtige plaat 'Shotters Nation' die voor menig fan haar reeds fenomenale voorganger 'Down In Albion' overklaste en nu ligt er weerom een nieuw geesteskind van Babyshambles in de rekken. Het gaat hier om een spetterende live-opname uit Glasgow die naast de “gewone” audioversie ook visueel vertegenwoordigd is onder de vorm van een dvd. Dan begrijpt een mens toch echt niet waarom men in derderangsbladen nog steeds verkiest om de pagina's te vullen met 's mans levenswandel.
Het album gaat van start met het nummer Carry On Up The Morning, de track die ook het hoger genoemde 'Shotters Nation' opende. Naadloos vloeit dit over in de nieuwe publieksfavoriet Delivery. Zowel op de dvd als op de cd is te merken dat de “modern dandies” in hun nopjes zijn. Beg, Steal Or Borrow laat de gepubliceerde auteur in Doherty in zijn volle glorie aan het woord.
Na dit nummer beginnen we te beseffen dat dit concert meer is dan een gewone live-performance. De setlist lees je eerder als een best-of van deze nog relatief jonge band. Na Crumb Begging Baghead verlaten Doherty en de zijnen het podium om even later weer terug te komen, maar dan in een heel andere, meer jazzy opstelling: Drew McConnell z'n afgeragde Fenderbas heeft plaatsgemaakt voor een contrabas en op de dvd zien we zelfs een ommezwaai van kleurenbeeld naar vintage grijstinten.
Dat het niet enkel bij vormelijke veranderingen blijft, wordt snel duidelijk. Ook de sound en de songkeuze worden intiemer. Zo komen fenomenale versies van The Lost Art Of Murder en There She Goes voorbij. Stuk voor stuk prachtige nummers die nog maar eens laten zien wat een talent Doherty wel is. Uiteraard kan ook het prachtige Albion niet achterblijven in deze tiomftocht. Dit keer wordt het nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Zoals u al gemerkt had, vormt het bovenstaande trio het hoogtepunt van het hele concert.
Na dit intieme moment worden we nog getrakteerd op de grote knallers van de band. Killamangiro, Pipedown en het magistrale Back From The Dead, alle drie uit 'Down In Albion'. Hun wellicht grootste hit, Fuck Forever, wordt bewaard tot het laatste. Een uitzinnig publiek blijft achter.
Dat Babyshambles een grote aanhang heeft, wisten we wel al langer. Daarom vinden we het absurd dat een band die zulke fantastische muziek voortbrengt, het zo hard te verduren krijgt in de media, de publieke opinie en ga zo maar door. Maar eigenlijk hoeft ons dat niet te verbazen, want dat zijn wellicht dezelfde leeghoofden die beweren dat Dylan een nutteloze zaag is. Wij weten in beide gevallen wel beter.
Na dit nummer beginnen we te beseffen dat dit concert meer is dan een gewone live-performance. De setlist lees je eerder als een best-of van deze nog relatief jonge band. Na Crumb Begging Baghead verlaten Doherty en de zijnen het podium om even later weer terug te komen, maar dan in een heel andere, meer jazzy opstelling: Drew McConnell z'n afgeragde Fenderbas heeft plaatsgemaakt voor een contrabas en op de dvd zien we zelfs een ommezwaai van kleurenbeeld naar vintage grijstinten.
Dat het niet enkel bij vormelijke veranderingen blijft, wordt snel duidelijk. Ook de sound en de songkeuze worden intiemer. Zo komen fenomenale versies van The Lost Art Of Murder en There She Goes voorbij. Stuk voor stuk prachtige nummers die nog maar eens laten zien wat een talent Doherty wel is. Uiteraard kan ook het prachtige Albion niet achterblijven in deze tiomftocht. Dit keer wordt het nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Zoals u al gemerkt had, vormt het bovenstaande trio het hoogtepunt van het hele concert.
Na dit intieme moment worden we nog getrakteerd op de grote knallers van de band. Killamangiro, Pipedown en het magistrale Back From The Dead, alle drie uit 'Down In Albion'. Hun wellicht grootste hit, Fuck Forever, wordt bewaard tot het laatste. Een uitzinnig publiek blijft achter.
Dat Babyshambles een grote aanhang heeft, wisten we wel al langer. Daarom vinden we het absurd dat een band die zulke fantastische muziek voortbrengt, het zo hard te verduren krijgt in de media, de publieke opinie en ga zo maar door. Maar eigenlijk hoeft ons dat niet te verbazen, want dat zijn wellicht dezelfde leeghoofden die beweren dat Dylan een nutteloze zaag is. Wij weten in beide gevallen wel beter.