Calexico - Carried to Dust
City Slang
Tom Weyn — 8 november 2008
We konden ons enthousiasme met moeite onderdrukken bij het horen van de eerste noten van ‘Carried to Dust’, het zesde studioalbum van Calexico. Na het ietwat teleurstellende en meer rockgerichte ‘Garden Ruin’ uit 2006 keren Joey Burns en John Convertino terug naar hun roots. En toch werpen ze even goed een kritische blik op de toekomst. Calexico is terug!
Al twaalf jaar lang is Calexico, de groep uit Tucson (Arizona), een van de weinige groepen die écht een eigen geluid heeft ontwikkeld. Er bestaat maar één groep als Calexico. Hun muziek is van ver herkenbaar en op ‘Carried to Dust’ weten ze dat bijzonder specifieke geluid nog verder uit te puren en klinken ze meer dan ooit tevoren zichzelf.
Het adjectief dat ‘Carried to Dust’ misschien nog het best omschrijft is... stoffig. De plaat is opvallend coherent en dat ontbrak dikwijls in het verleden. Tegelijkertijd is ‘Carried to Dust’ echter ook bijzonder afwisselend, niet enkel op muzikaal vlak, maar vooral dankzij een hele horde gastzangers en -zangeressen.
Het adjectief dat ‘Carried to Dust’ misschien nog het best omschrijft is... stoffig. De plaat is opvallend coherent en dat ontbrak dikwijls in het verleden. Tegelijkertijd is ‘Carried to Dust’ echter ook bijzonder afwisselend, niet enkel op muzikaal vlak, maar vooral dankzij een hele horde gastzangers en -zangeressen.
De eerste in de rij is de nobele onbekende Jairo Zavala, die opener Victor Jara’s Hands onmiddellijk tot een ongekend niveau tilt. Ook het daaropvolgende Two Silver Trees is overigens een absoluut hoogtepunt. Verder geeft Amparo Sanchez een zuiderse schwung aan Inspiración (wat ons betreft wordt ze vast lid van Calexico), verwarden we Pieta Brown met Emmylou Harris op het hartverscheurende duet Slowness en geeft Douglas McCombs van Tortoise een laatste melancholische touch aan afsluiter Convention City.
De jarenlange samenwerking tussen Calexico en Iron & Wine vond ook zijn weg naar ‘Carried to Dust’. De afwisseling van Sam Beams stem met die van Joey Burns tijdens het veel te korte House of Valparaiso is haast het orgelpunt van deze plaat.
Maar eigenlijk heeft Calexico al deze gastbijdragen niet nodig om je bij je nekvel te grijpen. Burns laat zijn prachtige stem immers weer helemaal tot zijn recht komen in pakweg The News About William of Man Made Lake en de groep ademt meer dan ooit de sfeer uit van hun herkomst, niet in het minst door de roestige trompetten.
Maar eigenlijk heeft Calexico al deze gastbijdragen niet nodig om je bij je nekvel te grijpen. Burns laat zijn prachtige stem immers weer helemaal tot zijn recht komen in pakweg The News About William of Man Made Lake en de groep ademt meer dan ooit de sfeer uit van hun herkomst, niet in het minst door de roestige trompetten.