Pearl Jam - Pearl Jam

Eddie en co zijn terug, vanaf heden is het een zekerheid. Na jaren vol ongeduldig wachten ligt hun nieuwste parel in de rekken. Na nog meer jaren vol ongeduldig wachten doet hun tour zelfs Belgi? aan (tenminste: ze ondernemen een derde poging). Dit laatste verplicht ons ertoe u te melden dat dit concert helaas reeds helemaal uitverkocht is. Waar hebben we dat nog gehoord afgelopen jaar?

Pearl Jam weet heel goed dat 'Ten' nooit ge?venaard zal worden. Dit was echter ook nooit hun bedoeling, al bleven fans wachten op een opvolger die toch tot aan de kin van deze million seller reikte. Op enkele uitschuivers na (duidelijk in de minderheid) genoten hun trouwe aanhangers van het nieuwe materiaal, ze bleven immers de prinsen van de grunge. Anderen zullen dit feit jammer genoeg nooit kunnen aanvaarden. Their loss, zij lopen immers het risico heel wat moois te mislopen.



Vedder, Ament, Gossard, McCready en Cameron mogen dan al flink op leeftijd zijn, rocken zijn ze ongetwijfeld nog niet afgeleerd, kunnen we besluiten bij het beluisteren van World Wide Suicide. Maatschappijkritiek is wederom nooit veraf en net zoals bij de jongste Neil Young krijgt ?s werelds oppercrimineel ook hier een veeg uit de pan; "Medals on a wooden mantle/Next to a handsome face/That the president took for granted/Writing checks that others pay".



Opener Life Wasted mogen we zonder schaamrood op de wangen tot de collectie "Pearl Jam hits" rekenen. Net als Big Wave en Comatose, dat een heerlijk synoniem lijkt voor no-nonsense en rechttoe rechtaan. Daarentegen duurt Wasted Reprise amper zestig seconden maar laat het toch een onvergetelijke indruk na. De ingetogenheid, de pijn en wrok in Vedder?s stem bezorgen ons prachtige minuut die helaas niet langer vervolg krijgt. Een waardige opvolger van Betterman wordt teruggevonden in Come

Back. De titel mag dan wel 'corny' klinken, het nummer straalt een ware kracht uit. De eenvoudige muziek en alweer het aparte, getormenteerde stemgeluid van Vedder, je wordt er zowaar zelf stil van.



We voelden het al aan ons theewater: een constante kaskraker kunnen we deze nieuweling van een band die niets meer te bewijzen heeft niet noemen. De intro van Severed Hand kan dan al bezwaarlijk aangenaam genoemd worden, even later wordt er gelukkig ingegrepen en keren we terug naar het vertrouwde Seattle-geluid. Niet meer te redden is helaas Marker In The Sand, enerzijds door het ontbreken van dat klein beetje pit, anderszijds door het gebrek aan ingetogenheid. Bij Parachutes vragen we ons spontaan af naar welke 'peace, love and understanding'-plaat ze nu weer hebben geluisterd. Jammer.



Ondanks de enkele foute passen walst Pearl Jam nog steeds als een stevige Atlantische storm overal door- en overheen. Niets dat hen in de weg staat,dat hoor ?n voel je ook. Met 'Pearl Jam' bewijzen de heren vier jaar na 'Riot Act' nogmaals dat ze ondanks hun gevorderde leeftijd nog steeds rocken als beesten. Meer zouden wij niet nodig hebben om naar de platenwinkel te vliegen.