PD Martin - Overqualified & Underpaid

Heeft PD Martin met ‘Overqualified & Underpaid’ de perfecte zaterdagavondplaat gemaakt? We hebben het voor u uitgetest!

De herfst heeft zich intussen genesteld in het land, en in heel wat huizen beginnen haardvuren, kachels en cv-ketels zich warm te lopen voor een hopelijk niet al te lange en strenge winter – die dekselse energieprijzen, weet u wel. Wie de kosten nog even wil drukken en beslist tijdens de lange, kille zaterdagavonden die in het verschiet liggen zelf wat warmte op te wekken, raden we de tweede langspeelplaat van PD Martin aan. Binnen de minuut jaagt die u uit uw luie stoel, en begint u zich als een bezetene in het zweet te dansen.

Aanstoker van deze uiterst milieuvriendelijke (en gezonde) vorm van energieopwekking (wat de buren ervan vinden, laten we even buiten beschouwing) is de vierkoppige band PD Martin. Die groep begon een jaar of zeven geleden als verlengstuk van de muzikale aspiraties van Kempenaar Piet Vercauteren, maar groeide al snel uit tot een hechte, solide eenheid die inmiddels ook heel wat zalen, festivaltenten en pleinen pletwalsgewijs overweldigde met zijn songs.

Het begon allemaal met een gitaaraficionado, die al op jonge leeftijd niet alleen in diverse bands actief was, maar ook pijlsnel een persoonlijke speelstijl ontwikkelde en eigen nummers schreef. Om die in volle glorie te kunnen presenteren aan de mensheid, trok hij aan de mouw van bassist Joris Holderbeke en drummer Rien Gees om samen een bluestrio te beginnen. Toen eind 2022 ook toetsenman Hein Mandos aansloot, was de puzzel gelegd en kon PD Martin als kwartet aan de veroveringstocht beginnen met een opwindende mix van broeierige blues, frisse funk en energieke soul.

In 2023 verscheen debuutplaat ‘Soulbeat Incarnate’, een jaar later won de band de prestigieuze Belgian Blues Challenge. Die leverde hen een ticket op voor de European Blues Challenge in het Kroatische Split en eentje voor de International Blues Challenge in Memphis Tennessee, waar Piet Vercauteren uiteindelijk als onemanband Peddlin’ Pete naartoe trok. Nu weet u dus ook waarom deze ‘Overqualified & Underpaid’ na de vliegende start van de band uiteindelijk een drietal jaar op zich liet wachten.

Aan al te lang gelanterfant in de studio lag het zeker niet, als we producer Dirk Lekenne mogen geloven. Het was de bedoeling om de live dynamiek van de band op plaat vast te leggen, en daar is men duidelijk in gelukt. Alle troeven van de band worden op het uiterst gevarieerde ‘Overqualified & Underpaid’ zonder dralen op tafel gegooid: een hechte, haast symbiotische ritmesectie, frivole maar altijd functionele toetsenpartijen, en een zanger-gitarist die aldoor letterlijk in een handomdraai schakelt tussen strakke slaggitaar en flamboyante solo’s.

Zodra de eerste noten uw onverwarmde vertrekken vullen, sturen uw hersenen het signaal door naar uw benen dat dit muziek is om op te bewegen. Het ís ook moeilijk om stil te zitten bij de frisse (de blazers doen al meteen hun werk) opener Can’t Be Bothered With That, een nummer dat doet denken aan de eerste solostapjes van Paul Weller, toen die zijn songs nog graag lardeerde met scheuten funk, soul en een jazzy gitaar. Wie na deze ouverture klaagt over stramme benen, moet maar een voorbeeld nemen aan Lusty Ol’ Herbert uit de gelijknamige song, een enorm aanstekelijke, funky bluesbopper over een krasse knar, die met de regelmaat van de klok het plaatselijke bejaardenoord in rep en roer zet.

Wanneer de haarstukjes en de kunstgebitten zich weer op de juiste plaats bevinden en ook de steunkousen weer werden opgetrokken, belanden we bij de eerste van drie covers-annex-bewerkingen van andermans werk, met Guitar Slim (They Call Me Guitar Gale) van Eddie “Guitar Slim” Jones. Als u wil weten waar ene Chuck Berry ooit de mosterd haalde, moet u hier maar eens naar luisteren. Hierna volgt een stomende versie van Shame, Shame, Shame van de (terecht) nog steeds vaak gecoverde Jimmy Reed.

Voor wie het nu nog niet warm genoeg heeft, gooien de zalige, toepasselijk getitelde instrumental Tormenta De Calor en de gloedvolle soulblues van System Won’t Booth nog wat houtblokken op het vuur. Dat laatste hoeft u niet meteen letterlijk op te vatten, want Mindful Aggravation (nog funkier dan de opener) en Overqualified (een heerlijk, swingend nummer dat de gouden dagen van de rock-‘n-roll doet herleven) zorgen er wel voor dat u snel weer als een bezetene de ledematen in het rond begint te zwaaien.

Na de door een relaxte groove gestutte funky blues van Snags ’n Complications, zetten we nog één keer alle poriën aan het werk tijdens Izabella, een opwindende cover van een “late” Jimi Hendrix-song (en steevast een hoogtepunt tijdens PD Martin-shows), waarin zwierig toetsenwerk en snedige gitaren haasje-over spelen. Na de laatste noten zijgen we uitgeput weer neer in de zetel, en worden we ons plots pijnlijk bewust van spieren en pezen, waarvan we het bestaan voordien amper hadden vermoed.

Even overwegen we een bezoekje aan een mededogende kinesist in de buurt, maar al gauw roepen we onszelf tot de orde. Wanneer we later als een dolle Lusty Ol' Herbert door de gangen van de instelling willen hollen, doen we er beter aan vaker naar platen als ‘Overqualified & Underpaid’ te luisteren.

Om dus terug te komen op onze onderzoeksvraag: heeft PD Martin de perfecte zaterdagavondplaat gemaakt? Wis en waarachtig, ja!