Patti Smith - Twelve
Sony BMG
Tom Weyn — 8 november 2008
Patti Smith. Poet. Artist. Performer. Inductee into the Rock and Roll Hall of Fame. Het boekje bij ‘Twelve’ liegt er niet om. Dit is echter een summiere omschrijving van wat de grootste vrouwelijke rock ’n roll-legende ooit moet zijn. Wat ons betreft staat Patti Smith zelfs gelijk aan rock ’n roll. Het is wellicht ook daarom dat ze één van de weinigen is die het zich kan permitteren om een plaat vol covers van een hoop klassiekers uit te brengen.
Zestig jaar is ze ondertussen, maar deze incarnatie van rock ’n roll denkt er niet aan te stoppen en daar zijn we blij om. Waar de meeste artiesten op deze leeftijd nog slechts een karikatuur van zichzelf zijn, staan Smith én haar muziek er nog steeds als een huis. Groot commercieel succes heeft Smith echter nooit gekend. De meesten zullen zich wellicht enkel de singles People Have the Power en Because the Night voor de geest kunnen halen. Smith is het type-voorbeeld van een anti-heldin. Ze geeft nog steeds geen zier om de opinie van anderen, noch om haar uiterlijk. Zo bestaat haar doorsnee podiumoutfit uit een veel te groot loshangend hemd, een mannenbroek, halfhoge legerlaarzen en dof loshangend haar.
Maar het gaat dus om de muziek. De grootste muziekleek weet dat covers gevaarlijk zijn. Smith komt er op ‘Twelve’ echter grotendeels met glans mee weg. Opener Are You Experienced? van Jimi Hendrix is meteen een gemene rocker van formaat. Dit is waar wij aan denken bij het horen van het woord ‘rock’. Ook Everybody Wants to Rule the World van het vergeten Tears for Fears is een prachtexemplaar. De groep kende ze niet maar de tekst sprak haar erg aan, hij is haar dan ook op het lijf geschreven, en zo ontstond dit bescheiden hoogtepunt.
Heel wat minder goed brengt ze het er vanaf in Helpless. “Helpless is live, with gratitude to Neil” lezen we in het boekje. Hoe zeer de band zich ook uitslooft, het nummer komt zwak en ietwat gevoelloos over. Ook het inbrengen van een accordeon leek ons geen strategische zet.
In Gimme Shelter (The Rolling Stones) en White Rabbit (Jefferson Airplane) wordt Smith bijgestaan door Flea van Red Hot Chili Peppers en Tom Verlaine en dit zijn dan ook niet toevallig twee hoogtepunten op ‘Twelve’. Wanneer we Smith in dat eerste nummer “It’s just a shot away, it’s just a shot away” horen zingen, lijkt het wel alsof het nummer geschreven werd om door haar gezongen te worden.
In Gimme Shelter (The Rolling Stones) en White Rabbit (Jefferson Airplane) wordt Smith bijgestaan door Flea van Red Hot Chili Peppers en Tom Verlaine en dit zijn dan ook niet toevallig twee hoogtepunten op ‘Twelve’. Wanneer we Smith in dat eerste nummer “It’s just a shot away, it’s just a shot away” horen zingen, lijkt het wel alsof het nummer geschreven werd om door haar gezongen te worden.
Vallen verder ook op: het prachtige Changing of the Guards (geen cover-cd zonder Dylan), Soul Kitchen (The Doors) en het wel héél gedurfde Smells Like Teen Spirit dat hier een transformatie naar bezwerende punkfolksong ondergaat. Aanvankelijk gingen onze tenen ervan krullen maar na enkele herkansingen ontplooit zich het ware genie achter deze wereldsong.
Afsluiter Pastime Paradise van Stevie Wonder doet snel alle voorgaande verkrachtingen van het nummer vergeten. Smith is er wellicht als eerste in geslaagd om er een waardige interpretatie van te brengen.
Afsluiter Pastime Paradise van Stevie Wonder doet snel alle voorgaande verkrachtingen van het nummer vergeten. Smith is er wellicht als eerste in geslaagd om er een waardige interpretatie van te brengen.
‘Twelve’ is een coverplaat zoals we die van Patti Smith verwachten: niet shockerend of vernieuwend maar een degelijke plaat met eindeloos respect voor de artiesten die ze zo bewondert. En eindeloos respect is iets wat Smith dan weer op haar beurt van ons verdient.