Neeka - Women Wonderland

Ilse Goovaerts, het meisje met de wondere stem dat vier jaar geleden met ?Candy Comfort? een leuke en frisse popplaat afleverde (Don?t hold me back, het mantra-duet met Stef Kamil Carlens zit nog geregeld in onze iPod) heeft eindelijk een opvolger klaar. Intussen, zo leert haar webstekje ons, werd ze mama. Dat haar derde cd ?Women Wonderland? heet, zal u dan ook niet van uw sokkel blazen.

Nagenoeg alle teksten op het schijfje verwijzen naar haar promotie van meisje tot vrouw en haar eerste ervaringen als jonge moeder. Neeka wil ons overwhelmen met haar vreugde en blijdschap. Haar bewoordingen zijn helaas van dien aard dat ze lijken weggeplukt uit het elvendertigste stationsromannetje.



Diezelfde levensontwikkelingen hadden we ?ber-Lorelei Heather Nova vorig jaar al eens horen bezingen op ?Redbird?, en net als toen dienen we gevoelsmatig te besluiten dat het eerdere werk toch pittiger was. ?Women Wonderland? klinkt iets te vrolijk voor onze duistere geest en smaakt als een cover van het maandblad Goed Gevoel (don?t try this at home).



Begrijp ons niet verkeerd, er staan geheid mooie liedjes op het schijfje, het is alleen wat zoeken. De opener en tegelijkertijd ook eerste single Butterfly is een pretentieloze popsong waarin de viool doet wat de hobo van Malcolm Messiter voor mekaar krijgt in Tanita Tikarams Twist in my sobriety: je aandacht grijpen en pitbull-gewijs nooit meer los laten. De hemelse canons in Will you cover me brengen ons in gedachten andermaal bij Heather Nova, in casu haar cd ?Glow Stars?. In The greatest stuff komt ook 4 Hero met de geweldige Minnie Ripperton op zang om het hoekje kijken. Wij zijn al met mindere goden vergeleken!



Met instrumenten als klavecimbels, clavichords, virginalen, orgels, luiten, violen, mandolines en dies meer wou Neeka zorgen voor een ongehoorde, zeemzoete zachtheid en subtiliteit en dat is gelukt. Echter, het klokkenspel werd vergeten. ?Happy goes fucked up?, zou Patrick Tilon rappen. Spleen en Weltschmertz ? hey, blues is van alle tijden ? zijn kenmerken van de romantiek die we missen op deze plaat en dat is heus wel jammer.