Mogwai - Mr. Beast

Om meteen met een boude stelling erin te vliegen: ?Postrock is dood!?. Voila, nu zijn meteen alle nostalgische zakken tevreden, en kunnen we overgaan tot de essentie van de zaak. En die essentie is niets minder dan Mogwai?s vijfde, uitstekende plaat, ?Mr. Beast?. Lang leve postrock?

Ons hart maakte eerlijk gezegd een vreugdesprongetje toen we de eerste single, Friend of the Night, hoorden. Eindelijk terug die immer dreigende Mogwai vanop debuut ?Young Team?, diep verscholen in de rustieke pianoriedeltjes, die erin slagen de horde gitaren die op de achtergrond blikkerend hun tanden laten zien, in bedwang te houden. Diezelfde piano blijkt ditmaal nog meer dan bij voorganger ?Happy Songs for Happy People? centraal te staan in het klankenpalet van Mogwai. Ook zonder groteske riffs slagen ze erin met opener Auto Rock en het intimistische Team Handed gitaar en toetsen in elkaar te vlechten tot een heerlijk duister en meeslepend geheel.



Af en toe verlossen de Schotten de gitaren van hun leiband, zoals bij Glasgow Mega-Snake, dat alle stil-luidclich?s aan zijn laars lapt door ziedend te openen met een nauwelijks verholen Muse-riff, maar ergens halverwege steigert ? letterlijk en figuurlijk. Dan hebben wij het meer voor afsluiter We?re No Here, ??n crescendo opbouwende gitaar die zich staande weet te houden in een nietsontziende stroom van feedback, zorgt voor de vijf meest intense en zuiverende minuten op ?Mr. Beast?.



Toch is het eerder de rustige, intieme Mogwai die ons zoveel aantrekt in deze ?Mr. Beast?. Het prachtige Friend of the Night is niet van onze iPod te krijgen, en onze hand gaat ook verdacht vaak naar de ?return?-toets wanneer het magistrale I Chose Horses, met een parlando van Tetsuna Fukagawa, frontman bij de Japanse hardcorehelden Envy, gepasseerd is.



Is ?Mr. Beast? de plaat die het zo vaak herkauwde postrockgenre zal vernieuwen? Hierop moeten we helaas negatief antwoorden, aangezien Mogwai nog te vaak teruggrijpt naar de klassieke postrockclich?s. Toch slagen ze erin om zelfs daar subtiel buiten de lijntjes te kleuren, zonder daarbij hun vertrouwde stijl volledig overboord te smijten. Een trend die wij alleen maar toejuichen.