Mercelis - Western Union

'Western Union? is al een tijdje uit. Bijna tien jaar na de debuutplaat ?Hopes and dreams of a drunk punk' is dit echter een plaat die zich niet laat wegdrummen na de eerste weken van persaandacht. Dit is een blijver, een groeiplaat die het daarom verdient ook nu nog besproken te worden.

Al die jaren hebben we weinig of niets van Mercelis gehoord maar hij hoefde in ieder geval niet achter de vuilkar te lopen of ??n of ander luizenbaantje aan te nemen. Hij heeft zich in die tussentijd wel degelijk met muziek beziggehouden (Hij schreef onder andere muziek voor theater).



De plaat begint mooi en hoopvol met High, een nummer dat herinneringen oproept aan het vroegere Pink Floyd (laat ons zeggen met David Gilmour op de slide en een Syd Barrett voordat die verloren liep in zijn eigen hoofd). Afsluiter Radiate, wel euh.. sluit de cd mooi af. Daartussen nogal wat kommer en kwel, persoonlijk, spaarzaam in de productie, weg van de platgetreden singer-songwriters paden. Jeff Mercelis is niet voor niets een stugge Kempenzoon: koppig je eigen zin doen, ook al zit er niemand op te wachten.



Voor de rest weinig echte referenties waarnaar je kan verwijzen en dat zegt alles over de eigenzinnige weg die Mercelis volgt. En in ??n tijd vertelt ons dit ook veel over de Belgische popmuziek in het algemeen en zijn originele invalshoeken met invloeden van overal en nergens: de dEUS-aanpak als het ware. Mercelis komt trouwens uit dezelfde Rock Rally-finale van 1992 waarin ook Tom Barman en de eerste line-up van zijn groep zaten. Als we toch wat namen willen laten vallen dan maar dEUS dus, Beck, Tom Waits (qua bizarre arrangementen) en Syd Barrett (het verloren genie van de Floyd).



In Precious vertellen de eenzame stem en gitaar meer dan honderd symfonieorkesten. A straight line en Muddy Waters drijven op een elektronische percussiebeat. That?ll be the day van Buddy Holly blijft wonderbaarlijk goed overeind in de versie van Mercelis. Misschien wijst dit nummer de weg voor een volledige cd vol met dit soort covers. Een idee dat hij wellicht zelf ook al overwogen heeft.



The Main house heeft dan weer een orgeltje en percussiepatroon ontleend uit die ?Neue Deutsche Welle? uit de jaren tachtig en er komen overstuurde geluidjes uit het behangpapier waardoor de conventionele song zich slingert.



De hoes met een tekening van Benoit Gob spreekt boekdelen. Een verscheurd gezicht, met vegen, expressionistisch. Voor al diegenen die verder willen kijken dan de eenheidsworst die tegenwoordig voor muziek moet doorgaan.