Menomena - Friend And Foe
Barsuk Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Af en toe vragen we ons af of Indierock eigenlijk wel een genre is, en hoe we dat genre dan wel zouden kunnen omschrijven. Nooit hopen we die ene oude man tegen te komen, die ons vraagt wat we op onze mp3-speler aan het luisteren zijn en dan vraagt wat voor muziek dat indie dan wel mag wezen.
Misschien gaat het meer om een gevoel dan om een duidelijk te definiëren muziekstijl, maar toch kunnen we met stellige zekerheid Menomena een echte indiegroep noemen. Bovendien is de band van Portland, waar het tegenwoordig hippe bands regent – denk maar aan The Decemberists, Blitzen Trapper of The Thermals.
Menomena is wellicht niet de meest bekende naam, maar toch zijn ze met ‘Friend And Foe’ niet aan hun proefstuk toe. Het is zelfs al hun derde album, na het experimentele debuut ‘I Am The Fun Blame Monster’ en het instrumentale EP’tje ‘Under An Hour’. Ook hun nieuwste plaat staat bol van de experimentele popmuziek, waar wij, met onze veel te korte aandachtsspanne, alleen maar blij mee kunnen zijn.
De muziek valt dankzij zijn broeierige sfeer misschien nog het best te vergelijken met Tv On The Radio, al is dat maar een van de vele referenties die we zouden kunnen opsommen. Voor de rest speelt Menomena leentjebuur bij zowat alle bands in het genre en maakt daar een eigen uniek geheel van. Daarbij vallen dan vooral de vele achtergrondgeluidjes op, die door een speciaal apparaat, de zogenaamde Deeler, aan de muziek worden toegevoegd. Dit door Menomena zelf uitgevonden instrument zorgt er namelijk voor dat korte samples aan elkaar worden geregen tot een lang geluidsspoor.
Dat alles komt perfect naar boven in het geweldige Boyscout’n, een nummer dat doet denken aan een veldmars naar een ver psychedelisch land, achter de regenboog, waar ook The Flaming Lips af en toe een tripje naar toe maken. Vooral het scoutsachtige wijsje brengt ons weer helemaal terug naar onze wilde jaren bij de jeugdbeweging. Daarnaast is er ook het kort, maar spannende Running – nooit gedacht dat een nummer over koeien ons zo zou kunnen boeien –, het opzwepende Wet And Rusting en, als kers op de taart, dat andere nummer over een dier: The Pelican.
We kunnen in deze crossmediale tijden ook het artwork niet onbesproken laten. Dat komt van de geweldige striptekenaar Craig Thompson, die vooral bekendheid verwierf met de meesterlijke “graphic novel” ‘Blankets’.
Misschien moeten we volgende keer als iemand ons naar de definitie van indierock vraagt, zeggen dat hij naar Menomena moet luisteren. Beter kunnen we het zelf niet omschrijven.