Arch Enemy - Rise of the Tyrant
Century Media Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Laten we beginnen met een bekentenis: bij het eerste contact met Arch Enemy (‘Wages of Sin’ (2001) in ons geval), dachten ook wij dat de persoon achter de micro een man was. Pas toen we ze zagen optreden, merkten we tot onze grote verliefdheid dat het verhip een vrouw was die daar stond te grunten. Over die verliefdheid zijn we intussen wel heen, maar als de band met wat nieuws komt aanzetten weten we dat we best bij de les zijn.
Tot dusver ging de band immers nog nooit in de fout. Eender welk album je beluistert, hun creatieve melodische death metal smaakt altijd als een engeltje dat op je tong pist. Ondanks haar autoritaire podiumact en aanzien is het niet alleen Angela Gossow die daar voor iets tussen zit, voeg daar gerust de broers Christopher en Michael Amott aan toe. Weinig bands hebben zo’n solide gitaartandem in de rangen! Michael sprak in een interview alvast van “het ultieme Arch Enemy-album”.
Aan een melodieuze rotvaart gieren de gitaren door de oppermachtige openingstrack Blood on Your Hands. Al riffend kiezen die instrumenten voor zekerheid, door exemplaren te kiezen die in het verleden hun strepen al verdienden. Dat vrouwe Gossow een sterkere strot heeft dan veel van haar mannelijke collega’s hoeven we niet meer te herhalen. Wie daar mee in bed ligt, zal zijn oordopjes mogen gebruiken als zij haar genot begint uit te schreeuwen! “Who is your master?”, brult ze op een gegeven moment. Dat doet ze met zoveel gezag dat elke man zich spontaan op de knieën zet, het hoofd buigt en een pootje geeft. De broertjes Amott halen hun beste snaren boven en toveren met goed geplaatste melodieën en knetterende riffs in de onderstroom.
De titelsong verplettert je onder loodzware riffs, die ze net niet lang genoeg aanhouden. Een wat zwakker melodieus stukje komt wat storen, maar een furieuze solo hakt dat aan spaanders. Hoewel enkele van die spaanders nog eens opveren, houden de nummers stand. De Amotts vinden enkel nog de goeie plaatsen op hun gitaarhalzen en kwakken daar hier en daar wat knisperende riffs tegenaan. Night Falls Fast schudt nog een keer aan de riffboom en daar vallen de beste vruchten in jaren uit. Gossow kuist haar klankkast nog eens uit, daarbij weinig variatie toelatend.
‘Rise of the Tyrant’ is een succes. Michael Amott loog niet toen hij dit hun ultieme album noemde. Al wat je van Arch Enemy mag verwachten staat hier ook op. Waar blijven ze die melodiecombo’s en riffaanvallen toch vandaan halen? Of is het van moeten? We kunnen ons immers voorstellen dat als haar mannen niet voldoen, Angela zich wel eens écht kwaad kan maken...