Members of Marvelas - Tuxedo Theory
EMI
Niel Van Herck — 8 november 2008
Sommige zaken passen nu eenmaal goed bij elkaar. Denk maar aan frieten en mayonaise of Nicole en Hugo. Andere combinaties doen dan weer wenkbrauwen fronsen. Zo doe je best geen Red Bull in je Baileys en laat je je kinderen beter niet achter bij Michael Jackson. Bij een mengeling van rock, jazz en hiphop kan je ook je bedenkingen hebben, maar Members of Marvelas bewijzen op ‘Tuxedo Theory’ dat het mogelijk is.
In 2002 besluiten vijf Belgische muzikanten met roots in de jazz- en rockwereld twee Brugse rappers onder de arm te nemen en na vier jaar optredens verschijnt een eerste album. De pers en het publiek zijn laaiend enthousiast. We wachtten dan ook vol goede hoop op het nieuwe schijfje van Members of Marvelas.
Zelf omschrijven ze het album als persoonlijker en avontuurlijker dan hun vorige plaat en dat blijkt ook te kloppen. Het avontuurlijke op ‘Tuxedo Theory’ zit in de ontdekkingsreis doorheen muziekgenres. De gitzwarte intro doet denken aan de film Ex-drummer, maar nummers als City en Chapter 2 leunen dan weer sterk aan bij funk. Still With Us? is een donker hiphopnummer en op Get Out gaan de rockgitaren volledig uit hun dak.
Maar ook binnenin de nummers wordt gegoocheld met stijlen. Bij momenten lijkt het een grootscheepse orgie waarbij jazz met alle plezier rock binnendoet terwijl funk staat te kijken en hiphop aan het filmen is. Members of Marvelas wordt niet voor niets vergeleken met grootheden als Beastie Boys, Zappa en The Roots Manuva.
Maar ook binnenin de nummers wordt gegoocheld met stijlen. Bij momenten lijkt het een grootscheepse orgie waarbij jazz met alle plezier rock binnendoet terwijl funk staat te kijken en hiphop aan het filmen is. Members of Marvelas wordt niet voor niets vergeleken met grootheden als Beastie Boys, Zappa en The Roots Manuva.
Het persoonlijke verschuilt zich in de teksten en in het vele experimenteren met geluid. City gaat over het gejaagde leven van tegenwoordig waar alles, inclusief onze ziel, te koop is. Fulco Ottervanger, pianist en zanger schreeuwt zijn tekst als een mengeling van Stevie Wonder en een Amerikaanse preacher door de boxen, met een heerlijk eightiesgevoel als resultaat. Op Zapper & The Beast featuring hiphoplegende Grazzhoppa vloeit de tekst uit de monden van de mc’s als ware het je stoelgang na het eten van te veel pruimen. Heel vlot dus. Little Louie is het tragische verhaal van een man die altijd maar meer wou, terwijl hij eigenlijk alles had om gelukkig te zijn.
Ultieme uitschieters op het album zijn City, Zapper & The Beast, Get Out, Little Louie en oldskoolnummer How ‘bout You? Het zijn stuk voor stuk pareltjes die zowel tekstueel als muzikaal heel strak zitten. Maar ook de andere nummers zweven ver boven het gemiddelde.
‘Tuxedo Theory’ is een heel divers album, waarbij stijlen door elkaar gegooid worden op een manier waar anderen niet eens bij stilstaan. De combinatie is zeker en vast geslaagd, wat op zich al geen sinecure is. Extraatje daarbij is dan nog eens dat het een op en top Belgische groep is, ideaal om weer eens trots te zijn op ons kleine landje.
‘Tuxedo Theory’ is een heel divers album, waarbij stijlen door elkaar gegooid worden op een manier waar anderen niet eens bij stilstaan. De combinatie is zeker en vast geslaagd, wat op zich al geen sinecure is. Extraatje daarbij is dan nog eens dat het een op en top Belgische groep is, ideaal om weer eens trots te zijn op ons kleine landje.