Maskesmachine - Ge Kun Et

Maskesmachine begon als een soort performance gezelschap van "vier maskes en ne gast, want wat is nu een maskesmachine zonder gast, dat is gelijk ne schrift zonder kaft, nen otto zonder naft". Ondertussen zijn ze met een maske minder, maar hun leuze blijft dezelfde. “Beter dan ne pitta, schoner dan de Schelde, dichterbij dan uwe GB”.  Kwestie van zelfkennis...

Het prettig gestoorde collectief uit Antwerpen ontstond een aantal jaar geleden tijdens het wachten in een tankstation. Daarna deden ze nog het wassalon, de straat en andere openbare plaatsen aan. Dit mondde uiteindelijk uit in de verfrissende EP ‘Plaktang’. Live bleken ze een ware belevenis. Drie schattige maskes, danspasjes, parasolletjes, ukelele en contrabas, wat wil een mens nog meer? Sport!, zo dachten deze madammen, want buiten optredens organiseerden ze bovendien heuse work-outs. U hebt ondertussen waarschijnlijk wel begrepen dat Maskesmachine allesbehalve alledaags is.



Dat is ook meteen wel het laatste wat je kan zeggen van hun debuutcd: ‘Ge kun et’. Met titels à la Sorry, Dan Moogde Nog Is en The Sky Is Blue And I Love You krijg je al meteen een vermoeden van wat voor vlees je in de kuip hebt. Met een mengeling van Engels en Nederlands bezingen deze dames woordspelletjes, taalgrapjes of klankassociaties. Bewust naïeve en absurde teksten zijn hun handelsmerk. Denk aan “papapapaa kan nie kome nor uwe pipipipipicknick, ‘k gon is gon zien nor da maskesmachinininianinaninani” of “Fok het op! In de pot! Stop erop: Sport is zot!”.



Muzikaal klinken ze even zot als hun teksten. Ze bedienen zich van instrumenten zoals melodica, xylofoon, tapdans, mandoline, mondharp, tempura, orgel, zingende zaag, dwarsfluit, ... en ga zo nog maar even door. Tel daarbij hun hoge stemmetjes en de aparte samenzang en je krijgt een zeer divers geluid. Aan enthousiasme geen tekort en bovendien haalden ze voor deze plaat goed volk in huis (Pascal Deweze, Stoffel Verlackt, Mauro Pawlowski). Ze worden ook wel eens het Vlaamse antwoord op de freakfolk genoemd, al kunnen ze toch niet tegen CocoRosie of Joanna Newsom op. Muzikaal stelt het namelijk heel wat minder voor en ècht ontroeren doen ze zelden. Gelukkig compenseren ze dat ruimschoots met een pak meer humor en het hoge feel-good gehalte. 



Maskesmachine slaagt er in om altijd leuk en charmant te blijven, maar veel meer hebben ze op plaat niet te bieden. Ze moeten het dan ook vooral hebben van hun optredens en gelukkig leent 'Ge Kun Et' zich daar uitstekend voor. We zien hun muzikale gekte en heerlijke danspasjes al perfect voor ons op de zomerfestivalletjes. Laat de cd dus gerust voor wat hij is, maar ga dat zien, ga dat zien!