Magnetic Man - Magnetic Man

Wij stonden bij voorbaat behoorlijk sceptisch tegenover dat debuut, want laten we wel wezen: die vrouwelijke vocalen op I Need Air (Angela Hunte, die als songwriter verantwoordelijk was voor Alicia Keys’ Empire State Of Mind) en de tweede single Perfect Stranger (Katy B, die we dan weer kennen van haar eigen hitsingle Katy On A Mission) klinken verdomd goed in de oren.

Misschien wel iets té goed, want met zo’n toegankelijke tracks kan het producerstrio het obscure genre met weinig moeite de dieperik in helpen, terwijl we dat nu natuurlijk net niét van deze ambassadeurs verlangen. Of het nu te betreuren dan wel te bejubelen valt dat je tegenwoordig zo’n meezingdubstep op de nationale radiozenders kan horen, is een discussie waar wij ons hier echter niet hoeven mee in te laten.

Voor de twijfelaars kunnen we wel alvast meegeven dat er wel degelijk ook stevige bangers op dat debuut staan, zoals Anthemic, Karma Crazy of onze absolute favoriet Mad, die een heerlijk inslaande baslijn meekreeg. De heren wagen zich trouwens ook verder dan die typische, monotone dubstepsound. Zo kon de dromerige opener Flying Into Tokyo net zo goed door Vivaldi gecomponeerd zijn, Ping Pong is dan weer Kraftwerk-elektronica in haar zuiverste vorm en Boiling Water past zo in een drum’n’bass-set van Andy C.

Diversiteit troef dus. En dat geldt ook voor de guestvocals, al moeten we wachten tot de helft van de playtime al verstreken is om die bewering hard te kunnen maken. In die eerste helft hoorden we al de bijdragen van Ms Dynamite, Angela Hunte en Katy B, die toch alle drie een gelijkaardig stemgeluid hebben, maar daarna komen er met Sam Frank en John Legend ook nog een paar welgekomen mannelijke stemmen aan te pas.

We hebben lang moeten wachten op deze debuutplaat, maar dat geduld wordt nu zeker beloond. Het Britse triumviraat levert hiermee een rijp album af waar ze duidelijk lang genoeg over nagedacht hebben. Dat merken we aan die weloverwogen verscheidenheid in de tracks, die er zeker geen veertien in een dozijn zijn. 

En of het nu eerder ervaren rotten dan wel beginners zijn die zich aangetrokken zullen voelen tot deze cd? Dan toch eerder die laatsten, want dit is echt wel vrij makkelijk verteerbare koek. Voor wie het allemaal wat zwaarder, dieper en voller mag klinken, is er echter ook een 'Deluxe Edition' met drie remixes en twee extra tracks. Slim bekeken!