Los Campesinos! - Sticking Fingers Into Sockets
Wichita Recordings
Tom Wouters — 8 november 2008
Toen we vorig jaar in Wales waren, zagen we daar vooral schapen en schaapherders. Niets mis mee, maar toch blijkt het er op muzikaal vlak net iets meer te bruisen. Tenminste als we mogen afgaan op ‘Sticking Fingers in Sockets’ van Los Campesinos!, die met dit EP’tje duidelijk maken waarom hun aanhang in thuisland Groot-Brittannië steeds groter wordt.
2.400 tekens schrijven over een album van welgeteld zestien minuten? Dat gaat nog een hele tour de force worden. Maar toch doen we ons best, want we willen jullie dit plaatje niet onthouden. Lang was Super Furry Animals – die ook een nieuw album uit hebben trouwens – zo goed als het enige muzikale exportproduct uit Wales, maar nu is er dus Los Campesinos! Uit Cardiff. Als we de vele blogs mogen geloven een hype-in-wording en dus zal het niet lang duren voor NME en Q dit bandje uitroepen tot de “Next Big Thing” – om het dan een maand later achterhaald te noemen... Leer ons de Britse muziekpers kennen.
Het eerste zinnetje van It Started with a Mix zegt eigenlijk alles: “Trying to find the perfect match between pretentious and pop.” Het moge duidelijk zijn dat ze bij Los Campesinos! vooral voor de lichtvoetige pop hebben gekozen en de pretentie in de kast hebben laten liggen. ‘Sticking Fingers in Sockets’: 6 nummers – 5 eigenlijk als we het weinigzeggende outrootje Chunk-rewind-Clunk-Play-Clunk buiten beschouwing laten – die bruisen van het plezier. Catchy popmuziek waar zelfs onze Black Metal-minnende huisgenoot spontaan van begint te dansen als hij voorbij onze kamer wandelt.
Los Campesinos! maakt charmante en onweerstaanbare songs die door hun hoge “tongue-in-cheek”-gehalte en het sappige cockney-accent van de zanger alleen maar in het Verenigd Koninkrijk kunnen gemaakt worden. We horen klappende handjes, een vrouwelijke en mannelijke stem die muzikaal met elkaar in duel gaan en daarbij geen enkele kans onbenut laten om de luisteraar aan het dansen te zetten. Hoogtepunt is dan ook het voor zich sprekende You! Me! Dancing!. Maar ook Don’t Tell Me To Do The Math doet ons al pogoënd door de kamer springen.
Veel meer woorden hoeven we aan dit album niet vuil te maken. Of het plaatje binnen een jaar nog veel zal gedraaid worden, valt af te wachten, maar tegen dan is er hopelijk een even opwindend debuutalbum. Wij draaien intussen deze songs ’s morgens vroeg, zodat we met een brede glimlach op het werk aankomen.
(Op 4 november speelt Los Campesinos! in de Witloof Bar in de Botanique)