Los Campesinos! - Hold On Now, Youngster ...

Iedereen wordt graag verrast. Iedereen wil verwonderd worden. In de popmuziek is dat niet meer zo voor de hand liggend. Vooreerst is er de voortdurende recyclage van muziek. Niet alleen door dj’s, maar ook door muzikanten die samples in hun eigen werk verwerken. Daardoor lijkt het er vaak op of je alles al wel eens gehoord hebt. Maar af en toe, heel af en toe stuit je op een witte raaf.

Uit Cardiff zijn ze afkomstig, dit bonte gezelschap. Uit Wales dus. Hoewel ze puur technisch uit andere streken in Engeland afkomstig zijn, hebben ze van Cardiff hun thuis gemaakt, hun basis. De dames en heren van Los Campesinos! (let op het onvermijdelijke uitroepteken) leren mekaar kennen op de universiteit van Cardiff. Ze schrijven enkele nummers, gaan optreden op studentenfuiven en worden waanzinnig populair. De video’s voor enkele van hun songs scheren hoge toppen op YouTube. Iets later resulteert een demo in de EP ‘Sticking Fingers Into Sockets’, maar pas nu is er het debuut.

Net als de YouTubefilmpjes is ook de muziek bijzonder kleurrijk. En dan hebben we het niet alleen over het glockenspiel dat zanger Gareth Los Campesinos! hanteert, maar ook en vooral over de intrinsieke tegenstrijdigheden. Er is de wat eentonige zang van Gareth met haaks daarop de lieflijke stem van Aleksandra Los Campesinos! (of wat had u gedacht). Er is de man/vrouw-spanning die voortdurend door de zang spookt. Maar er is ook de drijvende, zenuwachtige, vrolijke muziek van het gezelschap terwijl de teksten niet altijd even optimistisch zijn. Precies in die tegenstellingen zit de kracht van dit plaatje dat afklokt op nog geen veertig minuten.

Death To Los Campesinos! is de titel van het eerste nummer. Zelfspot is deze jonge helden duidelijk ook niet vreemd. De teksten lijken heerlijk nonsensikaal – of wat dacht u van “Father führer, don’t be mad at me / Peasant child, you’re into botany” – maar laten gewoon de weg vrij voor interpretatie. De muziek is boeiend, verrassend, spannend. Denk maar aan het interludium tijdens Don’t Tell Me To Do The Math(s) dat uiteindelijk weer uiteenspat in een gortdroge gitaarlijn ondersteund door een stuwende ritmesectie.

Luister naar You! Me! Dancing! dat wordt opgebouwd als ware het een symfonie met ruim anderhalve minuut feedback vooraleer de eigenlijke muziek van start gaat. Bemerk hoe je hoofd ongemerkt gaat knikkebollen op de maat van de muziek, hoe je voet het ritme meetapt. Voor je het weet ben je het refrein aan het meebrullen: “It’s you! It’s me! It’s dancing!” Op een podium wordt de snelheid van dit nummer trouwens verdubbeld waardoor de zaal gegarandeerd overstag gaat. Voortdurend wordt er van tempo gewisseld, wordt je op de verkeerde voet gezet. In elk nummer wordt je wel overrompeld door een wilde buiteling, een frisse kijk, een verwonderde blik.

Hype of geen hype? Het laat ons koud. Laat u dus ook verrassen door dit stelletje ongeregeld. En geloof ons vooral niet op ons woord en ga op 26 februari naar Trix in Antwerpen.