Korpiklaani - Tervaskanto
Napalm Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Als iemand beweert dat “finnish humppa folk metal” een echt muziekgenre is, dan durven we hier al eens met onze ogen te draaien. Maar als Korpiklaani demonstreert wat we er ons moeten bij voorstellen, lijkt die term helemaal niet zo onnozel. ‘Tervaskanto’ heet de jongste plaat van de groep, wat zo veel betekent als “oude man”. Verwacht echter geen bejaard gezaag maar energieke, jeugdige folkmetal!
Folk durft soms erg cliché te zijn, en die traditie zal Korpiklaani zo snel nog niet verbreken. Typische dansmelodietjes worden ondersteund door vrolijke violen, fluitjes en zelfs – o de horror! – een accordeon. Enkele jaren geleden kwam de groep nog geregeld duister en ruw voor de dag, maar dat lijkt definitief geschiedenis te zijn. Op ‘Tervaskanto’ is het namelijk al volksmuziek wat de klok slaat. Drummer Matson mept er wel nog op los dat het een lieve lust is, maar verder zijn er niet veel metalinvloeden meer te herkennen. Uiteraard krijg je sporadisch wel nog een stevige gitaarriff geserveerd en ook de zanglijnen hebben nog dat karakteristieke ruige randje. Desondanks hun duidelijke aanwezigheid zijn ze toch eerder bij- dan hoofdzaak geworden.
Korpiklaani is echter geen flauw afkooksel van zichzelf geworden. In plaats daarvan brengt het zestal gewoon zorgeloze feestmuziek met een flink paar ballen. Er is weinig oor voor subtiliteit, en zo krijg je overdreven melodische songs die recht voor de raap klinken. Het tempo wordt zo hoog mogelijk gehouden doorheen de cd en dat doet wonderen voor de sfeer van het plaatje. Tegelijkertijd is het wel alsof je op een sneltrein zit die met een woeste vaart doorheen de elf tracks spoort. Heel erg “hoempapa” allemaal, maar na enkele luisterbeurten gaat dat gebrek aan variatie wel storen. De voordien plezante muziek lijkt vast te zitten in “fast forward” en de enige remedie is om een andere schijf van de groep even als intermezzo in te zetten.