Kataklysm - In The Arms Of Devastation

Zelden zoveel superlatieven gezien om een album te beschrijven als diegene die Kataklysm te lezen kreeg na de release van 'In the arms of Devastation'! Dat vonden we een goede reden om er ook maar eens ons gedacht over te zeggen.

Als je het over Kataklysm hebt, zullen vele death metaloogjes beginnen fonkelen. Dat komt omdat het Canadese kwartet al zeven knallers van albums liet noteren, waarvan iedere metalfan er minstens een zal hebben staan in de kast. Nu pakken ze uit met opnieuw zo’n hebbedingetje.



Een groot gemis in het begin van de plaat is toch wel die typische Hyperblast waarvoor Kataklysm al jaren garant staat. Het eerste paar nummers is redelijk snel en vooral vocaal keurig gevarieerd, maar dat diepe riffwerk maakt dat het allemaal een beetje zielloos klinkt. Vanaf Crippled And Broken is het dan wel goed prijs: met een kracht waar orkaan Katrina een puntje aan kan zuigen blaast Kataklysm die matige openers weg. Een hartig mid-tempo riffje rolt over de kickdrum en laat je smeken naar meer.



Voor wie dan nog nekspieren heeft bevat de plaat ook een van de betere nummers die het death metalgenre rijk is, namelijk Open Scars. Eerst een vrij snel maar wel doordacht melodisch stuk, onmiddellijk opgefokt door een monstrueuze, wederom mid-tempo-riff die ze zelfs in de hel konden voelen. Ook vocaal blijven grunts, grinds en screams een wild gevecht leveren met de stembanden van Maurizio Iacono. Het beste nummer is dan wel gepasseerd, wat volgt dient geenszins genegeerd te worden. Er zelfs sprake van een duidelijke G?tenborgse invloed als je de wat malsere fragmentjes op je bord neemt. Je voelt trouwens meteen aan dat dit album nog een ijzersterke kers op de nu al heerlijke taart gaat zetten. The Road To Devastation wijkt als enige af van de typische Katalysm sound en had net zo goed op de nieuwe In Flames kunnen staan. Wat trager en monotoon werk steekt plots de kop op en doet een geslaagd experimentje vermoeden. Toch mondt het al gauw uit in een klassieke death metalplaat met een wat flauw einde.



Laat het duidelijk zijn: die superlatieven uit de inleiding zijn bij deze ruim aangevuld. Heel terecht wordt er hier en daar al gesproken over het beste Kataklysm-album ooit. De band levert ontegensprekelijk een meesterwerk af met In The Arms Of Devastation.