Kamelot - Ghost Opera
SPV
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
‘Epica’ blijft tot op heden het grootste meesterwerk van Kamelot. Met die plaat wist de band zich definitief richting hoogste schavot te werken. Terecht, want hun erg herkenbare stijl die tussen heavy en power metal ligt is erg aangenaam om horen. En als die muzikale kwaliteiten dan nog mooi samenkomen in een conceptalbum, dan is genieten het enige wat je kan doen. Als luisteraar dan toch, want de heren hebben destijds de lat voor zichzelf wel heel hoog gelegd …
‘Ghost Opera’ wordt netjes aangekondigd als Kamelots meest ambitieuze werk tot op vandaag. Dat je dat echter met een korreltje zout moet nemen blijkt al snel. Niet het tekort aan ambitie blijkt 'n probleem, maar wel lijkt er weinig veranderd te zijn ten opzichte van de vorige platen. Dat je alweer een conceptplaat op je bord krijgt mag dan mooi meegenomen zijn - een sterk verhaal gaat niet snel vervelen -, maar muzikaal wringt het schoentje toch wat. Leg ‘Ghost Opera’ naast alles wat Kamelot de laatste vijf jaar creëerde en je hoort – op enkele details na – geen verschil. Een winnende combinatie veranderen is niet noodzakelijk, maar altijd op topniveau blijven zonder toch enigszins te evolueren is wel erg moeilijk. Dat merk je meteen in Blücher, een erg slap en saai nummer. Geen herkenbare melodie, geen schwung, zelfs geen kleine lichtpunten.
Voor het totaalidee van deze cd is dat dodelijk. De meeste tracks mogen dan nog erg goed zijn, toch haalt het de consistentie totaal onderuit. Wat dan overblijft is nog steeds een opmerkelijke prestatie, maar toch één die de naam Kamelot niet echt eer aandoet. En dat ondanks enkele songs die tot het beste behoren van wat de groep ooit schreef. De lichte teleurstelling die ‘Ghost Opera’ muzikaal in zich draagt, vindt gelukkig nog zijn tegengewicht. Vooreerst is het verhaal dat handelt over een jonge operazangeres een interessant kader om binnen te musiceren, en de tekst en orkestratie volgen elkaar subliem op. De heavy riffjes werken perfect samen met de synths en je krijgt meteen het gevoel dat je in een rockopera zit. Daarboven zingt Khan met zijn karakteristieke stemklank weer de pannen van het dak, en hij weet nog steeds hoe en waar de luisteraar te raken.