Jason Isbell - Sirens Of The Ditch
New West Records
Guy Kennis — 8 november 2008
Jason Isbell kennen we als “The New Kid In Town” bij de Drive-By Truckers. Isbell speelde bij de Truckers sinds hun cd 'Decoration Day' uit 2003. Bij vorige doortochten van deze groep was Isbell ons al opgevallen als een gedreven gitarist en begenadigd songschrijver. Dat hij daarbij al even vrolijk aan de fles Jack Daniels lurkt als zijn bandgenoten is meegenomen. Net als bij hun grote voorbeeld Lynyrd Skynyrd stonden ze trots en met opgeheven hoofd met drie gitaristen/zangers vooraan op de rand van het podium, in gesloten slagorde!
Nu is Isbell tot onze en waarschijnlijk ieders verbazing uit de Drive-By Truckers gestapt en solo gegaan. Dat had hij misschien beter niet gedaan. Niet dat 'Sirens Of The Ditch' een slechte cd is. Integendeel, maar de som van talenten is vaak beter dan de aparte delen. De Truckers zijn asl geheel straffer, vunziger en spreken meer tot de verbeelding. Aan het werkvolk zal het hier echter niet liggen. De productie van 'Sirens Of The Ditch' is immers deels in handen van oppertrucker Patterson Hood en DBT drummer Brad Morgan en bassiste Shonna Tucker spelen ook op menige song mee. Oude rotten in het vak en levende legendes Spooner Oldham en David Hood (jawel, vader van) doen ook mee. De plaat is bovendien opgenomen in de beruchte Fame Studio in thuisbasis Muscle Shoals (Alabama).
De entourage gunt hem blijkbaar zijn overstap naar individuele roem en faam en een en ander is in respectvolle vriendschap gebeurd. Dat doet ons hopen dat de jonge Jason Isbell ooit naar de stal terugkeert. Fans van DBT mogen trouwens blindelings deze plaat kopen. Ze zullen zich niet bekocht voelen want bijna alle vertrouwde DBT-elementen zijn aanwezig. Wat er echter ontbreekt, zijn de bizarre thema’s, de helse drie-gitaren-solo’s, de gekte van het Zuiden. Wat overblijft, is een vakkundig gemaakte plaat met een grote variatie in nummers en stijloefeningen.
Openingstrack A Brand New Kind Of Actress doet schaamteloos een gooi naar de sound van de nieuwe Springsteen, stadionrock met ballen. Isbell gooit zo onmiddellijk al zijn kaarten op tafel en verraadt zijn mateloze ambitie. Down In A Hole is schatplichtig aan de sound van Chris Whitley zaliger. In Try wentelen helse Crazy Horse-gitaren zich rond een bluesy thema.
Hurricanes And Hand Grenades is dan weer pure soul. Otis Redding (god hebbe zijn ziel) zou hier een mooie cover van kunnen maken. Otis Redding nam trouwens zijn platen op in dezelfde Fame studio, vandaar misschien. Maar de jonge Isbell blijft in dit nummer moeiteloos overeind en klinkt even doorleefd als zijn grote voorbeelden. De ballades halen de overhand op de plaat en verraden een gevoelige ziel achter deze jonge branieschopper. Dress Blues met de obligate pedal steel is hier een mooi voorbeeld van. The Devil is My Running Mate sluit de deuren, de fles whisky is leeg tot op de bodem en voor een 28 jarige jongeman klinkt Isbell redelijk gemarineerd en gerijpt maar die zes jaar bij de Drive-By Truckers zijn daar zeker niet vreemd aan.
De entourage gunt hem blijkbaar zijn overstap naar individuele roem en faam en een en ander is in respectvolle vriendschap gebeurd. Dat doet ons hopen dat de jonge Jason Isbell ooit naar de stal terugkeert. Fans van DBT mogen trouwens blindelings deze plaat kopen. Ze zullen zich niet bekocht voelen want bijna alle vertrouwde DBT-elementen zijn aanwezig. Wat er echter ontbreekt, zijn de bizarre thema’s, de helse drie-gitaren-solo’s, de gekte van het Zuiden. Wat overblijft, is een vakkundig gemaakte plaat met een grote variatie in nummers en stijloefeningen.
Openingstrack A Brand New Kind Of Actress doet schaamteloos een gooi naar de sound van de nieuwe Springsteen, stadionrock met ballen. Isbell gooit zo onmiddellijk al zijn kaarten op tafel en verraadt zijn mateloze ambitie. Down In A Hole is schatplichtig aan de sound van Chris Whitley zaliger. In Try wentelen helse Crazy Horse-gitaren zich rond een bluesy thema.
Hurricanes And Hand Grenades is dan weer pure soul. Otis Redding (god hebbe zijn ziel) zou hier een mooie cover van kunnen maken. Otis Redding nam trouwens zijn platen op in dezelfde Fame studio, vandaar misschien. Maar de jonge Isbell blijft in dit nummer moeiteloos overeind en klinkt even doorleefd als zijn grote voorbeelden. De ballades halen de overhand op de plaat en verraden een gevoelige ziel achter deze jonge branieschopper. Dress Blues met de obligate pedal steel is hier een mooi voorbeeld van. The Devil is My Running Mate sluit de deuren, de fles whisky is leeg tot op de bodem en voor een 28 jarige jongeman klinkt Isbell redelijk gemarineerd en gerijpt maar die zes jaar bij de Drive-By Truckers zijn daar zeker niet vreemd aan.