Howlin Rain - Magnificent Fiend

Het gelijknamige debuut van Howlin Rain was veelbelovend. Er werd volop geëxperimenteerd en gestoeid met allerlei soorten rock, geput uit de jaren zeventig. Het was muziek om van te gaan watertanden, muziek die de luisteraar teleporteert naar streken waar het zweet je uitbreekt als je nog maar je veters dichtknoopt. De belofte moest enkel nog waar gemaakt worden. ‘Magnificent Fiend’ moet het antwoord geven.

Een blik in het bijgaande boekje leert al vlug dat de samenstelling van de groep behoorlijk gewijzigd is. Drummer John Moloney gaf de stokjes door aan Garett Goddard en het andere oorspronkelijke lid Ian Gradek deelt zijn bas met Eli Eckert, die trouwens ook nog de gitaar hanteert. Verder werd de groep uitgebreid met ritmegitarist Mike Jackson en toetsenist Joel Rubinow. Inspirator en voornaamste songschrijver van de band blijft uiteraard nog steeds Ethan Miller.



Al gauw blijkt dat Miller de touwtjes nog steviger in handen heeft genomen. Dat resulteert in een album dat nog zwaarder leunt op de pompeuze rock uit de jaren zeventig. De gitaren gaan voortdurend uit de bocht, ondersteund door Hammond- of andere orgels. Met John Moloney, voormalig lid van avantgardeband Sun Burned Hand Of The Man, is het experiment blijkbaar ook uit de muziek verdwenen. Gedaan met de onverwachte wendingen, de plotse onderbrekingen en vreemde stoten.



Ook in zijn teksten lijkt Miller volop te teren op de tijd dat Jesus Christ nog een Superstar was. De weelderige haardossen slaan je bijna in het gezicht. Als je dan ook nog eens een nummer Lord Have Mercy noemt, is het hek helemaal van de dam. Sla je ogen neer en val op je knieën. “Jesus will shine on you brightly / Into the hollow lands” om Dancers At The End Of Time te citeren.



Maar dat mag allemaal. Enige voorwaarde is dat de nummers boeiend genoeg zijn om je bij de pinken te houden. Helaas dwalen je gedachten al na twee nummers hopeloos af om slechts onder dwang terug tot de orde geroepen te kunnen worden. De stem van Miller maakt het er niet bepaald eenvoudiger op. Het meest lijkt ze nog op een mannelijke versie van Janis Joplin op steroïden. Soms lijkt het erop dat zijn stembanden elk moment kunnen knappen.



Het is nog te vroeg om de groep al helemaal links te laten liggen. Wij zullen het debuut van Howlin Rain blijven koesteren. Deze ‘Magnificent Fiend’ daarentegen is gedoemd zijn dagen te slijten in een tweedehands platenzaak waar een harige hippie hem ongetwijfeld zal opduikelen.