Fleet Foxes - Sun Giant EP
Bella Union
Kristiaan Art — 8 november 2008
Muziek is iets magisch. Volgens sommige mensen is muziek de enige en puurste manier om met jezelf en de wereld rond je in contact te komen. Net zoals een enorm uitzicht in de vrije natuur of de kracht van de oceaan je kan overweldigen, zo kan ook muziek je overspoelen. Fleet Foxes willen het met hun muziek simpel houden en mikken juist daarom rechtstreeks op dat overweldigende effect. Hoe hoogdravend die visie ook mag klinken, het heeft hen al prachtige muziek opgeleverd.
Met 'Sun Giant', een vijf tracks tellende EP maakt dit jonge Amerikaanse vijftal een sierlijke intrede op het debutantenbal. Hun introductie op het belangrijke showcasefestival South By Southwest ging niet onopgemerkt voorbij. De pers onthaalde Fleet Foxes met trompettengeschal en rozenblaadjes. En dat allemaal met muziek die gemakkelijk veertig jaar oud zou kunnen zijn.
De EP opent met anderhalve minuut a-capellagezangen, gevolgd door een samengaan van zacht geneurie en een eenvoudig kinderwijsje op mandoline. Dat mag gerust als een statement gezien worden. Fleet Foxes proberen de perfecte song zo dicht mogelijk te benaderen. Het is daarbij de laatste van hun zorgen of ze zich op weg daarheen aan de verkeersregels houden, nieuwe wegen inslaan of juist de platgetreden paden nog wat dieper uitslijten.
Ook bij Drops In The River en English House wordt het duidelijk dat "close harmony" een essentieel onderdeel is van de magische muzikale formule van Fleet Foxes. De arrangementen op ‘Sun Giant’ klinken zo complex dat je in de credits op zoek gaat naar een van de oude knarren van Crosby, Stills, Nash & Young of naar Brian Wilson. Maar de songs zijn van de hand van de eenentwintigjarige Robin Pecknold.
Barokke pop is een goede term voor een nummer als Mykonos. Het ligt van bij de eerste luisterbeurt uiterst gemakkelijk in het gehoor, maar op het tweede zicht blijkt het toch over vreemde structuren en wendingen te beschikken. Net als de andere nummers blijft de afsluiter Innocent Son op zich een redelijk onopvallend lied.
Fleet Foxes schrijven (nog) geen wereldhits, hun plan is veel omvattender en tegelijk veel eenvoudiger. Ze maken gewoon de mooiste muziek die ze kunnen maken. Wees er maar gerust van dat dat nog vonken gaat geven.