Géonne Hartman - Once More

Nederland is qua muziekland niet meteen de plek die we eerder associëren met hiphop dan met folk en toch is het genre ook daar aan een opmars bezig. The Lasses zijn al heel lang actief, maar er duiken ook een paar jongere dames op in het genre. Eerder deze maand deelden we al onze mening over het derde album van Ismena en nu fileren we het tweede van Géonne Hartman.

De Utrechtse singer-songwriter Géonne Hartman debuteerde in het voorjaar van 2022 met het album 'He Went To The Sea'. De plaat, die ze samen met Tessa Rose Jackson producete, bevatte elf vooral ingetogen, folksongs en met single Correct Me If I'm Wrong wist ze in vier jaar tijd meer dan een miljoen streams te verzamelen op Spotify. De lat lag dus hoog voor de opvolger en dus sloot Hartman zichzelf op in een kleine studio in Amsterdam. Bon Iver-gewijs deed ze dat in een tuinhuis, zowat het dichtst dat je in een grootstad kan komen bij een blokhut. Opnieuw deed Hartman zowat alles zelf en die DIY-aanpak levert een persoonlijk album af waar duidelijk hard aan is gewerkt.

Net zoals op het debuut omringt Hartman de zachte, heldere stem met vooral akoestische gitaar. Maar een kampvuurplaat is dit niet, want wie goed luistert, ontdekt ook spaarzame pianotoetsen, strijkers en blazers. Het klinkt misschien allemaal een tikkeltje traditioneler en bedachtzamer dan op 'He Went To The Sea', maar een song als Waterfall komt toch in de buurt van This Is The Kit. We zijn dan drie songs ver in de plaat en daar begint ook het sterkste deel, want Remember The Rain, dat volgt op Waterfall, is van een schoonheid die een sneeuwvlok onder de microscoop evenaart: zo subtiel en uniek! En ook de twee daaropvolgende tracks waren singles. Over Always Waiting kunt u hier alles lezen en ook Stargazing houdt het niveau hoog met een dromerige sound, waarin onder andere altviool en gitaar samenvloeien.

Hetzelfde instrumentarium horen we in Passing Bridges waarin Hartmans stem subtiel gelaagd werd opgenomen. Er mag dan al een beetje herkenning optreden, maar onder de hoofdtelefoon blijft de verwondering intact over de mooie arrangementen en de degelijkheid van de songwriting. Die wordt trouwens nog eens benadrukt door het (te?) korte Everything.

New Thing roept zowaar vergelijkingen op met Kate Bush en Stay Here For A While, dat als uitnodiging helemaal aan het eind een beetje ongepast klinkt, maar wel op gepaste wijze de plaat afsluit, doet concluderen dat 'Once More' spaarzaam en bedachtzaam klinkt, maar voor wie op zoek is naar schoonheid, eerder dan naar goedkope "thrills", een dikke vette aanrader is.