Friendly Fires - Friendly Fires

Altijd leuk om de promopraatjes van het label te lezen als een nieuwe cd uitkomt. Dat geldt ook voor het titelloze debuut van Friendly Fires. Of wat dacht u van : “We set out to merge heartfelt, romantic songwriting with our love of the dancefloor and blissful shoegaze guitars.” Gelukkig is elk weldenkend mens gezegend met een eigen zienswijze.

Deze ‘Friendly Fires’ werd – aldus dezelfde promo – opgenomen met een laptop en één microfoon, waarmee elk instrument om de beurt werd geregistreerd. Enkel voor opener Jump In The Pool werd met producer Paul Epworth gewerkt. Toch klinkt het plaatje nergens rommelig, maar zelfs behoorlijk verzorgd. Dat verdient op zijn minst een eervolle vermelding.



Echt wild zal je er bij de eerste luisterbeurt vast niet van worden. Je hebt het immers allemaal al wel eens eerder gehoord. Leek dat niet op !!! (Chk Chk Chk voor de vrienden)? Hadden we iets dergelijks al niet gehoord bij Midnight Juggernauts? Toch blijken sommige van hun nummers na enkele luisterbeurten hardnekkig te blijven hangen en betrap je er jezelf op dat je Lovesick aan het zingen bent.



Friendly Fires werd opgericht in St-Albarn en bestaat uit Ed Macfarlane (zang, synth, bas), Edd Gibson (gitaar) en Jack Savidge (drums). Aanvankelijk legde dit trio zich toe op instrumentale gitaarrock, maar uiteindelijk vonden ze een eigen geluid in de combinatie van dansmuziek met wat zij shoegazegitaren noemen. Als u de plaat gehoord heeft, fronst u nu misschien wel de wenkbrauwen, want op echte gitaren is het wachten tot Ex Lover, het laatste nummer nota bene.



Er is weliswaar een ferme scheut indierock toegevoegd, maar de dansmuziek heeft toch duidelijk de overhand. Paris is daar een uitstekend voorbeeld van. Er is de onmiskenbare, op de onderste ledematen inwerkende beat, maar net als bij LCD Soundsystem en aanverwanten duiken de gitaren om de haverklap op.



Soms levert dat spannende resultaten op. Het al eerder genoemde Lovesick zal het prima doen in de discotheken, maar krijgt ongetwijfeld even vlot de concertzalen plat. Opener Jump In The Pool wordt opgeluisterd door prominent aanwezige percussie en In The Hospital neemt je lijf en leden op sleeptouw op de tonen van een onbeschaamd koortje.



De plaat is derhalve gedeeltelijk geslaagd. Buiten hoger vermelde nummers is het immers zoeken naar liedjes die blijven hangen. Hier zit potentieel in. Misschien ontbreekt er toch een producer om alle nummers tot klappers om te toveren.