Forward Russia - Life Processes
Dance to the Radio
Bart Walravens — 8 november 2008
De Britten van Forward Russia laten hun tweede langspeler op de mensheid los. Hun eerste cd 'Give Me A Wall' leverde de band nog een plekje op Pukkelpop op. Met 'Life processes' zouden de indie rockers uit Leeds hun status als alternatieve rockband graag bevestigen en doorstoten naar de mainstream.
De ingrediënten zitten in elk geval op de juiste plaats: een gillende zanger, een bassist en gitarist uit de Britpopscene en een drumster die vorig jaar nog meedingde naar de titel "Most Sexy Vegetarian" van de Peta. We weten sinds Isolde Lassoen wat voor effect drumsters op de mensheid kunnen hebben. Nog steeds valt het hese hoge stemgeluid van zanger Tom Woodhead op. Hij heeft het timbre van een rauwe tenor, zoals Matthew Bellamy van Muse, maar dan met een zekere hysterie erin. Dit kan voor veel mensen een struikelblok een struikelblok zijn; ofwel hou je ervan, ofwel helemaal niet.
Welcome To The Moment (The Rest Of Your Life) is de opener en zowat het kortste nummer op de cd. Sinds 'Give Me a Wall' hebben de Britten wel de songtitel ingevoerd (op de vorige plaat werden er enkel nummers als titel gebruikt), maar schuwen ze nog steeds structuur, strofes en refreinen. We Are Grey Matter klokt af op een meer dan respectabele vijf minuten. Bovenop een stevige gitaarriff brult Woodhead zijn stem naar de hemel. Je krijgt als luisteraar ook al meer herkenningspunten binnen het - toch wel lange - nummer, maar het valt op dat gitarist Whiskas (nu hebben we echt ALLES gehad qua nicknames!) zich overal rond weet te wringen zonder echter ooit een dragende partij te spelen.
Gelukkig gedraagt hij zich een pak beter op A Prospector Can Dream. De band laat hier zien dat ze wel degelijk een deftige rocksong uit de pen kunnen schudden, zolang ze zich maar wat braver opstellen en niet boven hun kunnen uit proberen te spelen. Whiskas trekt een fijne gitaarmuur op en Katie Nicholls mept de overgebleven voegen dicht. De kleine percussielijntjes die de dame in kwestie overal kwijt wil, zijn zowat haar handelsmerk op deze cd, maar jammergenoeg doet ze nogal vaak hetzelfde.
Spring Is A Condition moet weer episch lang afklokken op méér dan vijf minuten. De elementen waaruit deze song is opgebouwd zijn wel allemaal van betere kwaliteit dan op We Are Grey Matter, maar toch blijft de band zoeken naar samenhang. Toch hebben ze soms goeie invallen. Al hadden ze beter naar hun eigen songtitels geluisterd, met name naar Don't Reinvent What You Don't Understand heet. Wederom te lang, dezelfde breaks en amper buikgevoel.
Misschien is de grootste tekortkoming van Forward Russia hun gebrek aan groove. Andere Britpop- of indie bands slagen er zonder problemen of al te grote middelen in om je nekhaar binnen enkele tellen overeind te zetten. De songs zijn vaak te lang, er staat geen enkel memorabele riff op de hele cd en bij wijlen maakt de band het zichzelf en de luisteraar veel te moeilijk. Forward Russia heeft zeker goeie kwaliteiten in huis maar moet nog serieus doorgroeien om mee te kunnen draaien met Muse of At The Drive-In. Hopelijk is het de volgende keer wel raak.
Welcome To The Moment (The Rest Of Your Life) is de opener en zowat het kortste nummer op de cd. Sinds 'Give Me a Wall' hebben de Britten wel de songtitel ingevoerd (op de vorige plaat werden er enkel nummers als titel gebruikt), maar schuwen ze nog steeds structuur, strofes en refreinen. We Are Grey Matter klokt af op een meer dan respectabele vijf minuten. Bovenop een stevige gitaarriff brult Woodhead zijn stem naar de hemel. Je krijgt als luisteraar ook al meer herkenningspunten binnen het - toch wel lange - nummer, maar het valt op dat gitarist Whiskas (nu hebben we echt ALLES gehad qua nicknames!) zich overal rond weet te wringen zonder echter ooit een dragende partij te spelen.
Gelukkig gedraagt hij zich een pak beter op A Prospector Can Dream. De band laat hier zien dat ze wel degelijk een deftige rocksong uit de pen kunnen schudden, zolang ze zich maar wat braver opstellen en niet boven hun kunnen uit proberen te spelen. Whiskas trekt een fijne gitaarmuur op en Katie Nicholls mept de overgebleven voegen dicht. De kleine percussielijntjes die de dame in kwestie overal kwijt wil, zijn zowat haar handelsmerk op deze cd, maar jammergenoeg doet ze nogal vaak hetzelfde.
Spring Is A Condition moet weer episch lang afklokken op méér dan vijf minuten. De elementen waaruit deze song is opgebouwd zijn wel allemaal van betere kwaliteit dan op We Are Grey Matter, maar toch blijft de band zoeken naar samenhang. Toch hebben ze soms goeie invallen. Al hadden ze beter naar hun eigen songtitels geluisterd, met name naar Don't Reinvent What You Don't Understand heet. Wederom te lang, dezelfde breaks en amper buikgevoel.
Misschien is de grootste tekortkoming van Forward Russia hun gebrek aan groove. Andere Britpop- of indie bands slagen er zonder problemen of al te grote middelen in om je nekhaar binnen enkele tellen overeind te zetten. De songs zijn vaak te lang, er staat geen enkel memorabele riff op de hele cd en bij wijlen maakt de band het zichzelf en de luisteraar veel te moeilijk. Forward Russia heeft zeker goeie kwaliteiten in huis maar moet nog serieus doorgroeien om mee te kunnen draaien met Muse of At The Drive-In. Hopelijk is het de volgende keer wel raak.