Engel - Absolute Design
SPV
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Niclas Engelin is een naam die misschien niet meteen een belletje doet rinkelen. Als je weet dat hij onder andere bij In Flames speelde, kan je zijn naam al wat beter plaatsen. Zijn laatste muzikale creatie heet Engel en dat moet het medium worden waar hij zijn muzikale ei kwijt bij kan. Volgens de man zelf is het een mix van black metal met catchy melodieën. Dat klinkt veelbelovend, maar dan rest de vraag nog of de groep je met zijn debuut kan overtuigen.
Als de opener In Splendour door je boxen knalt, is al snel duidelijk dat de definitie die Engelin zelf aan zijn muziek geeft kant noch wal raakt. Het melodische mag dan wel goed vertegenwoordigd zijn, maar van black metal is in de verste verte niets te bespeuren. Wat Engel op ‘Absolute Design’ wel ten tonele brengt, is moderne metal met een Amerikaans tintje en massa's verwijzingen richting metalcore. Dat zorgt voor een assertieve muur van geluid die steunt op krachtige riffs met af en toe een break. Die adempauzes worden telkens opgevuld met cleane zang alvorens het geweld weer losbreekt. Voor de rest krijg je er massieve basstukjes en een razend ratelende drum bovenop. Deze zorgen voor de loodzware sound die Engel neerzet. En tenslotte maakt zanger Mangan Klavborn het plaatje compleet door enkele screams uit zijn keelgat te toveren.
Tot daar allemaal koek en ei. En toch lijkt die muzikale combinatie niet te werken. De zang werkt enerverend en gaat halfweg het schijfje ongelofelijk zeurderig klinken. De gitaarriffs verliezen na twintig minuutjes luisteren al hun inspiratie en de ganse cd zakt in het niets weg. Uiteraard blijft er steeds nog een moderne beenharde sound over en op zich zijn alle tracks wel aardig, maar twaalf liedjes aan een stuk is gewoon te lang om geboeid te blijven. Hier en daar torent er dan weer wel een melodie of zangstukje bovenuit en dan merk je dat er veel meer potentieel in Engel zit dan je denkt. Neem nu de korte solo aan het begin van Calling Out. Die laat je meteen opkijken en weet het nummer meteen op de voorgrond te zetten. Maar in de andere nummers van ‘Absolute Design’ is het hopeloos wachten op soleerpartijen die alles een stap verder zetten.