Efterklang - Parades

We zullen er geen doekjes om winden: door ‘Parades’ geraken heeft ons weken gekost. Het is geen hapklare brok muziek die je zomaar even opzet. Ongeveer alles eraan is gecompliceerd. ‘Parades’ heeft dan ook onnoemelijk veel luisterbeurten nodig eer het alle fijne details prijs geeft en zelfs dan lijkt het alsof je nog niet de helft hebt gehoord van wat er zich juist allemaal afspeelt. Bij de eerste luisterbeurt is het nog makkelijk om de nummers te laten verzanden in achtergrondmuziek. De tweede luisterbeurt trekt je aandacht reeds meer door de bombastische uitspattingen die de plaat kent. Vanaf luisterbeurt nummer drie is er geen ontkomen meer aan: ‘Parades’ kruipt onder je vel en verspreidt zich als een kolonie spinnen over heel je lichaam om er nooit meer vanonder te komen.

 

Om maar te zeggen: Efterklang is een groep waar we maar moeilijk vat op krijgen. Hun muziek omvat zodanig veel lagen dat we er van gaan draaien en een nummer lijkt soms wel opgebouwd uit vijf andere nummers. Explosieve bombast (luister bijvoorbeeld naar Horseback Tenors) wordt afgewisseld met ontroerende en simplistische stukken (Mimeo). Het is dan ook niet aangewezen om, zoals ons, je best te doen om deze plaat te begrijpen. Beter is je te laten meevoeren naar het universum waar Efterklang in leeft (in de echte wereld is dat voor alle duidelijkheid Denemarken).

 

Dat universum is er één van subtiele elektronica, hoekige strijkers, zenuwachtige orkesten, onnozele pianostukjes en dreigende drums maar is er evengoed één van blauwe hemels, kleurrijke lappendekens, bevroren tranen, ondergaande zonnen en melancholische zielen.
Even nutteloos is het om een onderscheid te willen maken tussen de verschillende nummers. Ook al zijn nummers als Polygyne, Mirador, Maison de Réflexion en Cutting Ice to Snow op zich schitterende muziekstukken, ‘Parades’ is vooral een geheel waarbij de verschillende onderdelen maar moeilijk standhouden zonder hun context.