De Kloe - Vanity Fair

Twee jaar geleden debuteerde De Kloe op Rotkat Records met de cassette 'De Kloe Hits', waarbij opviel dat deze band niet in een genre thuishoorde. We hoorden een bijzondere combinatie van kraut, no wave, elektro en een flinke dosis psychedelica en improvisatie. Ondertussen is het viertal een trio geworden, waarvan Elian Van den Eynde nog het enige originele lid is. Naast Elian bestaat de band nu uit Midas Heuvinck en Leon Jespers. Voor deze debuutplaat kregen ze versterking van Kiara Govaert.

Muzikaal klinkt het allemaal iets zenuwachtiger dan de tape. Het lijkt of de band de soundtrack heeft gemaakt voor een jaren tachtig computergame, dat ze door een psychedelische bril bekijken. De beats krijgen hier gezelschap van een ton aan bijzondere bleepjes en overstuurde gitaren. Terwijl op de tape enkel instrumentale tracks stonden, wordt er op deze plaat wel gezongen. Dus op die twee jaar tijd is het bandgeluid wel wat veranderd.

Het grootste deel van de songs zijn uptempo, om niet te zeggen speedtempo of stevige nineties rave. Gelukkig kan je af en toe op adem komen, zoals met de psychedelische spacy tracks Don't Let Me Fall, The Fish, Compute-in-Memory en Ghapama, die niet zouden misstaan in het oeuvre van King Gizzard & The Lizard Wizard. Al gaat het er hier nog een pak chaotischer aan toe.

De Kloe lijkt voor deze 'Vanity Fair' zijn eigen hyperkinetische dansmuziek te hebben gemaakt, waar je de nodige blikjes Red Bull voor moet hebben gedronken hebben om te kunnen volgen. Die psychedelische uitspattingen zijn dan ook een aangename afwisseling om jezelf niet steeds door die gejaagdheid te laten meesleuren. Misschien moeten we ook meegeven dat deze plaat niet geschikt is voor mensen die last hebben van te veel prikkels, want net daar lijkt De Kloe maar niet genoeg van te krijgen.