Club Cactus - 3

Als je in de experimentele hoek muziek maakt, is het soms gemakkelijker om een eigen label te hebben. Zo zag de uit Nancy, Frankrijk komende Anthony Laguerre het ook. In plaats van elke keer op zoek te gaan wie nu weer zijn nieuw werk zou willen uitbrengen, doet hij het gewoon zelf.

Gelijk heeft hij, want de kwaliteit van de albums, die we ondertussen van hem hoorden, zullen de weg wel vinden naar luisteraars die graag buiten de lijntjes kleuren. 'Anthony Laguerre & Les Percussions De Strasbourg' en 'Ravage' bijvoorbeeld, cd's die we nog geregeld bovenhalen, als het eens iets anders mag zijn. En ze zijn op zich ook steevast heel gevarieerd, omdat Laguerre graag allerlei paden tegelijk bewandelt.

Voor '3' gaat hij onder de noemer Club Cactus een samenwerking aan met Jean-Michel Pires, een veelzijdig drummer en percussionist die zowel bij Yann Tiersen speelde als bij bandjes als Numbers Not Names, Headphone en The Married Monk. Uitbundige percussie gaat dus samen met noise-uitbarstingen, verhalende fragmenten zetten een bevreemdende sfeer neer en de stemmen lossen woorden in onder meer het Duits, Arabisch en Engels. Geen enkel nummer is gemakkelijk behapbaar, al is elk van de stukken wel zeer intrigerend en niet eenvoudig om er de vinger op te leggen. Laguerre werkte eerder ook al samen met G.W.Sok (ex-The Ex). Dus dat zou al een beetje richting kunnen geven van het karakter van '3'. Tribaal en spookachtig tegelijk boeit het album van de eerste tot de laatste noot in zijn anders zijn.

Wie de soloplaten van Kim Gordon van de laatste jaren kan hebben, zou zeker eens naar '3' moeten luisteren. Soms zit de sfeer en de manier waarop nummers worden opgebouwd redelijk in die richting. Stemmen fluisteren of roepen, drumpartijen worden plots afgebroken evenals de noisestukken. En dan is er nog de stem van Isabelle Duthoit, die wel weg heeft van een vertellende Lydia Lunch. Ze is maar één van de stemmen, waartussen we ook de Ethiopische Etenesh Wassie vinden.

Voer voor avonturiers.