David Karsten Daniels - Fear Of Flying

Fatcat Records

Tom Wouters8 november 2008

Fear Of Flying

Sufjan Stevens laat op zich wachten met zijn reeks albums over de 50 staten van de Verenigde Staten, en zal zich ongetwijfeld mogen haasten om zijn project af te maken. Wie intussen op zoek is naar een alternatief, kan aankloppen bij David Karsten Daniels.


Daniels heeft al twee albums op zijn conto staan, waarvan ‘Angles’ vooral een verzameling melancholische slaapkamerliedjes was. Vorig jaar liet Daniels zijn tweede album ‘Sharp Teeth’ op ons los, waar hij zijn geloof in God tot centrale thema van de plaat maakte. Daarmee maakte hij bij ons alvast erg veel indruk. Niet dat het om een goderend werkje ging want in plaats van voluit zijn devotie in melodieën te vertalen, kreeg vooral de twijfel die hij voelde bij zijn geloof een hoofdrol.

 
Op ‘Fear Of Flying’ gaat David Karsten Daniels verder op dat elan. In prachtige, veelal melancholische popsongs verpakt hij zijn boodschap, die het sterkst tot uiting komt in een song als Oh, Heaven Isn’t Real: “Oh Heaven Isn’t Real/ It’s Just a Little Thing To Make You Feel Better/ Hell is a Lie”. Wie niet van albums houdt met een religieus randje, hoeft niet meteen af te haken, want het is niet al geloof wat de klok slaat. Zo is er het slepende Martha Ann, een nummer dat ook op een album van Midlake had kunnen staan. In tegenstelling tot Sufjan houdt de zanger uit North-Carolina het trouwens iets soberder. Geen songs die volgestouwd zijn met opgewekte belletjes en drukke backing vocals.
 
Slechte nummers vinden we niet op dit album. Elf nummers lang houdt David Karsten Daniels stand, en dat is op zich al een verdienste, al hoefde ’n drone als New Garment nu niet meteen. Hoewel het een inleiding is op het schitterende volgende nummer Everytime A Baby Is Born, is het iets te weinigzeggend. Een kwaal die hij trouwens van Sufjan heeft overgenomen. Ook hij propt zijn albums ook vol met nutteloze interludes. Maar het laat wel zien dat je ‘Fear Of Flying’ in zijn geheel moet beluisteren in plaats van met de iPod op shuffle. In een tijdperk waar het concept album stilaan naar de achtergrond verdwijnt, moeten we dat vooral toejuichen.
 
Afsluiten doet Daniels trouwens met Evensong: het Onze Vader. Lijkt op zich een vreemde en wat gedurfde keuze, maar hij doet er iets grandioos mee, en laat ons ietwat verdwaasd achter. Zeker wanneer de strijkers invallen, worden we overspoeld door een golf van ontroering. Wie had ooit gedacht dat dat nummer ons zou kunnen raken? 

Om het even helemaal duidelijk te maken: ketters en diepgelovigen, bekeert u allen tot dit kleinood.
← Terug naar overzicht