Cool Kids - The Bake Sale

Deze brok pure oldskool is er nochtans gekomen op heel moderne wijze. Producer Chuck Inglis en rapper Mickey Rocks hebben elkaar gevonden via Myspace in 2005. Ze begonnen het duo The Cool Kids en werden niet veel later opgemerkt door de platenbonzen. 'The Bake Sale' is het debuutalbum van het olijke duo.

Simpliciteit is de rode draad doorheen het gehele album. Zowel qua tekst als muzikaal, waardoor het plaatje minder toegankelijk wordt voor de mainstream-hiphopfan. Elk nummer baadt in de eighties-sfeer, ondermeer door de harde en droge beats en de simpele samples. De vergelijking met de Beastie Boys is snel gemaakt, hoewel die toch een gevulder repertoire hebben. Ook namen als Pharrell en Erik B komen spontaan op de voorgrond. 

De eerste songs van het album zijn beenhard en kurkdroog. Nummers als Mikey Rocks en 88 bonken tegen je trommelvlies aan, zonder al te veel tierlantijntjes. De beats zijn traag en de Kids vullen ze aan met een simpele sample en een leuk flowende tekst. Verwacht ook daar niet te veel poespas, maar droge teksten over hun jeugd, vrouwen en bmx’en. Er zijn geen ingewikkelde rijmpatronen te vinden, maar de humor maakt veel goed. Zo worden de claps, ticks en bass in het openingsnummer What Up Man vervangen door de woorden clap, tick en bass met een origineel concept als resultaat. What it Is en Bassment Party zorgen met hun uptempo voor wat meer afwisseling, die broodnodig is, want hier en daar sluipt wat eentonigheid in de muziek. 

Dit album is niet voor iedereen bestemd. Enkel de echte fans van de jaren tachtig, die daarbij niet meteen denken aan Mc Hammer en Boy George, zullen de simpele, droge muziek weten te appreciëren. Zij die op zoek zijn naar hiphop met veel boodschap, ingewikkelde rijmen en een overvloed aan samples laten dit album beter aan hun neus voorbij gaan. Extra tip van de redactie: dit album moet beluisterd worden op een geluidsinstallatie die een goede bass-ondersteuning heeft.