Cinder Well - A Blooming Body

Multi-instrumentaliste Amelia Baker pakt het op haar vierde album anders aan, en dat pakt heel goed uit.

Als Cinder Well bracht ze in 2015 een eerste ep uit, gevolgd door ‘The Unconscious Echo (2018), ‘No Summer’ (2020) en ‘Cadence’ (2023). Stuk voor stuk leken dat wel gebundelde teksten uit haar dagboek op muziek gezet. ‘A Blooming Body’ is anders. Het is geen chronologisch verhaal, wel een verzameling prachtige parels die ze opdook uit verschillende zeeën aan inspiratie.

Ook qua sound is deze plaat rijker dan de voorgangers. Zoals collega (JVDM) al aangaf in zijn recensie van single Of Nettles And Roses zingt Baker niet alleen, maar bespeelt ze ook nog eens zeven instrumenten. Bovendien hoor je op de plaat blazers van Amy Sanchez (o.a. Kendrick Lamar, Bruce Springsteen, Kamasi Washington en Florence and the Machine), synthesizers van Dylan Desmond (Bell Witch), Greg Cohen (Tom Waits, John Zorn, David Byrne, Laurie Anderson) en Pete Olynciw (Leyla McCalla) op bas, Phillip Rogers (Hayley Hendrickx) op drums en C.P.N. Hollywell (Twisted Teens) op zang (August).

Toch blijft de stilte tussen de noten haast even belangrijk als de muziek zelf. De songs ademen, mede door de manier van zingen van Baker. Haar stem doet ons wat denken aan een jonge Natalie Merchant en ook qua sound komt die wel in de buurt, al moesten we ook hier en daar denken aan Kirstin Hirsh en aan de debuutplaat van Suzanne Vega, waarop die ook uitblonk in knappe, doorwrochte teksten.

Baker heeft nochtans soms weinig woorden nodig. Signals, over een pijnlijk afscheid, is bijna niets meer dan de opsomming van termen die zich samenpakken als donkere wolken boven het treinperron waarop het afscheid onafwendbaar is. “Afscheid” is ook een terugkerend thema, want in opener While The Womb Screams Silently, gaat het in zekere zin daarover. Al gaat het hier wel over de vraag wanneer een kunstwerk klaar is en uit de handen gaat van de maker.

Ashes, waarin ze terug huis komt na een lange afwezigheid, vormt een tegenpool. De ramen zijn besmeurd, maar ze poetst ze zodat de buurman weer binnen kan kijken en weten dat ze er is. Hopelijk komt hij snel. August en Beyond The Pale schilderen dan weer de emoties die opduiken na een breuk. We volgen Baker in dat tweede nummer van de plaatselijke supermarkt naar haar flat en de coffee shop, terwijl we getuige zijn van wat er zich in haar hoofd afspeelt. Over de song hangt een gevoel van dreiging en donkerte, ook al blijven alle instrumenten ingehouden klinken.

De muziek klinkt zonder uitzondering traag en verstild, maar net daardoor roept die een spanning op die je niet kan bereiken met luidheid. Enkel door behoedzaam te musiceren weet Cinder Well de spanning op heterdaad te betrappen om die dan uitvoerig te beschrijven in al zijn donkere tinten. Bijna als een vogelaar die tussen het riet een roerdomp ontwaart in de ochtendlijke nevel.

Wij verbleven dolgraag met haar enkele uren in de kijkhut - met de hoofdtelefoon op, dat spreekt voor zich. En zoals ze zelf zingt in afsluiter Shadows of Leaves On Red Brick: "I will see you again/ When the sun and the moon meet over your head/ Eclipsing each other for a moment/ Pinch the flame of the match between two fingers."