Brainstorm - Downburst
Metal Blade Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
In een recordtempo wist het Duitse Brainstorm zich op te werken tot de top van zijn genre. Nog geen decennium brengt dit kwartet platen uit en toch staan ze bij zo goed als elke fan van powermetal hoog aangeschreven. Geen wonder, want met albums als ‘Soul Temptation’ en ‘Liquid Monster’ op je palmares verdien je de aandacht. En als alles zich toch zo voorspoedig ontplooit, moet je gek zijn om je niet volledig te blijven geven. Daarom is er nu een nieuwe langspeler: ‘Downburst’.
Wat je op de jongste cd – naast ergerlijke voice-overs – hoort, is typisch Brainstorm. De tien stevige rocksongs op de plaat wijken immers op geen enkel moment af van wat je verwacht van de groep. Telkens worden enkele groovy gitaarstukken afgewisseld met simpele en catchy leads, waarop steevast een refrein volgt dat je na één enkele luisterbeurt al makkelijk meezingt. Daarboven komen af en toe nog wat toetsen, en uiteraard mogen de snarenplukkers ook wat soleren. Altijd op een rustige maar muzikale manier, waardoor het eigenlijk niet opvalt dat er een gitarist aan het patsen is. Dat is ‘Downburst’ in het kort.
Springt er dan echt niets tussenuit? Helaas niet, en dat is een kwaaltje dat Brainstorm al een tijdje met zich meedraagt. De krachtige zanglijnen die zo typisch zijn voor powermetal lenen zich er perfect toe om echt hitjes mee op te bouwen. Kansen die de band helaas zo aan zich voorbij laat gaan.
Door nooit een muzikaal risico te nemen vlakt ‘Downburst’ zichzelf hopeloos af. Die nivellering mag dan wel op een hoog niveau gebeuren, toch maakt het veel kapot. Te veel, want de luisteraar sporadisch verrassen is iets waar dit genre en zeker de nummers op dit album om smeken. Niet dat ‘Downburst’ daardoor de dieperik in plonst, maar als je aandacht zich richt op een dikke bromvlieg die zich te pletter vliegt tegen het raam in plaats van te luisteren naar de muziek, dan weet je het wel…
Door nooit een muzikaal risico te nemen vlakt ‘Downburst’ zichzelf hopeloos af. Die nivellering mag dan wel op een hoog niveau gebeuren, toch maakt het veel kapot. Te veel, want de luisteraar sporadisch verrassen is iets waar dit genre en zeker de nummers op dit album om smeken. Niet dat ‘Downburst’ daardoor de dieperik in plonst, maar als je aandacht zich richt op een dikke bromvlieg die zich te pletter vliegt tegen het raam in plaats van te luisteren naar de muziek, dan weet je het wel…
Traditioneel materiaal voor Brainstorm, dus. Dat betekent dat ze alweer een pareltje opgenomen hebben, maar dat wil tevens zeggen dat er nog steeds ruimte over is om eens echt gek te doen.
Dat de band een gevestigde waarde is, wisten alle fans al, en dus was ‘Downburst’ de ideale kans om eens progressief voor de dag te komen. Die terughoudendheid is anderzijds wel eigen aan de groep, en dat maakt het een soort charmante kwaal. Verwijder die, en niemand zal ze missen. Zolang ze er echter is, kan iedereen er wel goed mee omgaan.
Wat moeten we dan denken van de jongste telg van Brainstorm? Wel, dat ‘Downburst’ misschien een beetje vreemd is, maar we zien hem o zo graag.
Dat de band een gevestigde waarde is, wisten alle fans al, en dus was ‘Downburst’ de ideale kans om eens progressief voor de dag te komen. Die terughoudendheid is anderzijds wel eigen aan de groep, en dat maakt het een soort charmante kwaal. Verwijder die, en niemand zal ze missen. Zolang ze er echter is, kan iedereen er wel goed mee omgaan.
Wat moeten we dan denken van de jongste telg van Brainstorm? Wel, dat ‘Downburst’ misschien een beetje vreemd is, maar we zien hem o zo graag.