Benedictum - Seasons of Tragedy
Locomotive Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Terwijl de Obama’s en Clintons van deze wereld elkaar de haren uit het hoofd pulken, gaat het muzikale leven in de VS gewoon voort. Dat duizenden bands er eeuwige roem trachten te verwerven, heet 'the American Dream'. Een groepje dat zich daar echter niets van aantrekt en gewoon lol tapt en heavy metal maakt, is Benedictum. In 2006 doorgebroken als een interessante belofte, begin deze maand al goed voor hun tweede plaat.
Zonder de wulpse frontvrouw zou Benedictum ons even weinig gezegd hebben als een Marokkaan die Mohammed heet: er zijn er zo veel. Sinds we twee jaar geleden de promofoto’s zagen en vorig jaar Veronica Freeman in volle glorie live konden bewonderen op Wacken, was het echter veel meer dan “de zoveelste heavy metalband uit de States”. Meer nog: ook de rest van de muzikanten palmde ons helemaal in met hun debuutalbum.
De knallende basdrum waarmee het retehard rockende Shellshock uit de startblokken schiet, stuwt ook het nieuwe album, 'Seasons of Tragedy', in die goede richting. Het openingsnummer is een verbluffend staaltje heavy metal, waarbij de riffs en solo’s als een zijspanmoto op ramptocht door een zonnig landschap scheuren. Maar de rit wordt meteen onderbroken door een klapband. Freeman ruilt haar verscheurende vocalen voor poeslieve en ongeëmancipeerde zang en datzelfde lot is de gitaren beschoren, ondanks gastrollen voor Manni Schmidt (Gravedigger) en George Lynch (Dokken).
De knallende basdrum waarmee het retehard rockende Shellshock uit de startblokken schiet, stuwt ook het nieuwe album, 'Seasons of Tragedy', in die goede richting. Het openingsnummer is een verbluffend staaltje heavy metal, waarbij de riffs en solo’s als een zijspanmoto op ramptocht door een zonnig landschap scheuren. Maar de rit wordt meteen onderbroken door een klapband. Freeman ruilt haar verscheurende vocalen voor poeslieve en ongeëmancipeerde zang en datzelfde lot is de gitaren beschoren, ondanks gastrollen voor Manni Schmidt (Gravedigger) en George Lynch (Dokken).
Pas met Beast in the Field geraakt de motor weer aan de praat. Veronica Freeman slaakt huizenhoge screams, zeer onvrouwelijke shouts en eindigt in een pijnlijke uithaal. Pete Wells kwakt er zijn beste riff tegenaan en drijft zijn zessnaar tot het uiterste tijdens zijn frenetieke solo’s. Daarmee lijkt Benedictum dan toch vertrokken. Hier en daar mept de drummer een versnelling uit zijn sticks, gedwee gevolgd door actief gitaarwerk. De samples zijn vaak zelfs overbodig, maar storen niet.
Wat Freeman tijdens Accept-cover Balls to the Wall uit haar fraaie keel perst, bewijst dat sommige vrouwen ergens geslachtelijke aanhangsels moeten hebben. Fenomenaal hoe ze dat nummer inblikt! Machtsopus en titelsong Seasons of Tragedy zet met veel gothicachtige samples de kroon op het net niet meesterwerk.
Wat Freeman tijdens Accept-cover Balls to the Wall uit haar fraaie keel perst, bewijst dat sommige vrouwen ergens geslachtelijke aanhangsels moeten hebben. Fenomenaal hoe ze dat nummer inblikt! Machtsopus en titelsong Seasons of Tragedy zet met veel gothicachtige samples de kroon op het net niet meesterwerk.
'Net niet', omdat het album na de openingstrack even inzakte. Maar dat la Freeman niet alleen een fantastische buitenkant, maar ook een stevig paar stembanden heeft, wordt temeer bevestigd. Pete Wells heeft dan weer een iets minder fijn gesneden figuur, maar krabt als vanzelf pure heavy metal uit zijn snaren. Hoorns omhoog en hoofden in beweging!