Bobby And Blumm - Everybody Loves...
Morr Music
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Sinds de Zweedse Ellinor Blixt naar Berlijn verhuisde valt ze van het ene muzikale avontuur in het andere. Eerst was er haar eenmansproject Bobby Baby waarmee ze gelijkgezinden al snel kon overtuigen om samen te werken. Daaruit kwamen It’s A Musical! en Bobby And Blumm voort. Ellinor werd door Morr Music-labelbaas Thomas Morr voorgesteld aan Frank Schültge die je kent van releases op Staubgold, Tomlab en Morr Music onder zijn pseudoniem F.S. Blumm. Et voilà, haar derde project in twee jaar tijd staat op z’n poten.
Blumm wordt vaak versleten als elektronica-artiest, maar eigenlijk werkt hij het vaakst met akoestische instrumenten. Zijn composities zijn sterk en vaak verrassend, maar missen soms de diepgang die we horen bij bijvoorbeeld. Mi And L’Au of Campbell & Lanegan. Toch ontdekken we een aantal pareltjes: Around Aground bouwt op een eenvoudige maar mooie melodie met de dromerige zang van Bobby. Het wordt afgewerkt met een spielerei aan geluidjes die, ook op de rest van het album, zorgen voor een speels karakter.
Mooie liedjes duren nooit lang genoeg. Spijtig, want This Piece mocht na die anderhalve minuut nog wel eindje doorgaan. De stemmen van Bobby en Blumm passen perfect samen. Ook hier wordt weer hardop gedagdroomd, naar wolkjes gestaard en de eindeloosheid van het heelal bedacht. Op Sea Song en Draw A Boy versterkt Nils Frahm, een jonge artiest in de Berlijnse elektronicascene, het duo op piano. De arrangementen zijn de eenvoud zelve.
Op hetzelfde elan gaan B To B, In Future Present, Leave A Taste en Draw A Bow verder, enkel klinken ze minder “catchy” dan hun voorgangers. Daardoor zinken ze al snel weg in het geheel en weten nooit onze aandacht te prikkelen. Het duurt tot aan Like A Frog vooraleer we nog eens opkijken en beseffen dat we net een hele rij nummertjes gemist hebben. In Like A Frog zit tempo en klinkt voller, alsof er een hele band meespeelt, hoewel we toch maar drie instrumenten kunnen onderscheiden.
Releases op het Morr label zijn vaak in hetzelfde bedje ziek. Ze willen té dromerig, té speels en té schattig klinken en vergeten daarbij dat het voor luisteraars ook nog boeiend moet blijven. Op ‘Everybody loves…’ horen we veel integere, oprechte, poëtische en melancholieke kunstwerkjes, maar ze vermoorden elkaar door allemaal op elkaar te lijken. Op hun Myspace refereren ze naar Stina Nordenstam en David Grubbs. Daar kunnen we inkomen, maar een dergelijk niveau haalt dit duo nog niet. Wel ideale luistermuziekjes voor wie ’s avonds graag in slaap gewiegd wordt en voor fans van Lali Puna en consorten.