Atreyu - A Deathgrip On Yesterday

Rond 2002 begon de muziekgemeenschap van Zuid-Californië zich te roeren. Een nieuwe stijl van muziek ontwikkelde zich: de zogenaamde metalcore. Atreyu was van in het begin een naam die onlosmakelijk met dit genre verbonden zou blijven. Nu ligt hun derde album, dat de titel 'A Deathgrip On Yesterday' kreeg, in de winkel.

Na een teleurstellende tweede album, 'The Curse' (vreemd genoeg wel het album dat hen succes bracht), hoopt Atreyu de oude fans enigszins terug te winnen. Resultaat hiervan is een harder en agressiever album. Opener Creature vliegt de luisteraar meteen naar de keel met een uitermate headbangbare beat en de twee schreeuwende stemmen van zanger Alex Varkatzas en bassist Marc McKnight. De beloften lijken waar: flashbacks naar Atreyu's debuut 'Suicide Notes And Butterfly Kisses' zijn onvermijdelijk. Atreyu weet de metalsfeer van hun eerste album opnieuw te creëren, zonder in clichés te vervallen zoals op 'The Curse'.

Aan de ene kant leunt dit album dus dicht aan bij het eerste, maar tegelijk is het overduidelijk helemaal anders. De gangbare term in de muziekwereld is dan: "de groep is volwassen geworden". Of dit met Atreyu het geval is, is nog niet zo zeker, maar laat ons zeggen dat ze een stap in de goede richting gezet hebben. Zo is Our Sick Story een mengeling van zachtere, emotionele muziek en uptempo metal. Dit is geen nieuw gegeven, maar op dit album wordt het genre zo goed uitgewerkt dat we niet anders kunnen doen dan Atreyu respecteren.

'A Deathgrip On Yesterday' is een opmerkelijk korte cd, slechts negen titels sieren de tracklist. Gelukkig is de overgrote meerderheid van zodanige kwaliteit dat de korte speelduur niet zo opvalt. Zo steunt Your Private War in de strofes op zware bassen, wat het tot een opmerkelijk beweegbaar nummer maakt. Ex's And Oh's is dan weer niet zo origineel, maar het is zo catchy dat het zich nestelt in je hoofd en er alleen maar uitkomt als je het vervangt door een dosis Abba (maar ja, dan zit je met Abba in je hoofd). De enige teleurstelling op dit album is de 'ballad' The Theft. Een ballad hoeft niet per definitie slecht te zijn, maar Atreyu had op 'The Curse' al getoond dat ballads niet hun ding zijn. Op het nieuwe album is er geen verandering in deze situatie te merken, waardoor The Theft het enige zwakke punt is op dit album.

Ondanks een slecht nummer is 'A Deathgrip On Yesterday' een geslaagde derde plaat die een heel eigen sfeer weet op te roepen. Als je liefhebber bent van het genre, is deze cd zeker aan te raden.