Antony and the Johnsons - Thank You For Your Love
Rough Trade
Mattias Devriendt — 23 november 2010
Er staat een ontblote mannentorso op de hoes, een tepel op de achterzijde en een dood dier op de achterflap van het cd-hoesje. We laten u graag zien waarom het drie goedgekozen beelden zijn om het vijfkoppige ep’tje ‘Thank You For Your Love’ in te kleden.
Uit de manier waarop de borstkas –al dan niet van Antony zelf- ontbloot wordt, spreekt een ontwapenende uitbundigheid en dat is een gevoel dat vooral bij de up-tempo songs van Hegarty heeft gepast. Thank You For Your Love is er zo eentje waarin je wordt meegezogen in een repetitief enthousiasme. De titelzin wordt immers onophoudelijk herhaald en samen met de blazers stuwt Antony er het nummer mee vooruit. Het doet ons een beetje denken aan het repetitieve For Today I Am A Boy uit het bejubelde ‘I Am A Bird Now’, maar dan vreugdevoller, bruisender en met nog meer overgave.
Na deze openingssong word je onmiddellijk terug het bed ingeduwd om te dommelen op You Are The Treasure, een intiem nummer waarin de minimale pianoakkoorden en de bijzonder gevoelige zanglijn een intimiteit uitstralen die tijdens My Lord My Love zo mooi wordt doorgetrokken. Hoe een mens zich tijdens platen van Antony precies tegen de borst van zijn geliefde zou vlijen, hoeven we u niet uit te leggen, maar de tepel zou wel eens het slachtoffer kunnen worden.
Na dit drieluik presenteert Hezarty ons ook nog twee covers en daarin schuwt hij de grootheden niet. Dylan en Lennon worden herwerkt tijdens repectievelijk het minder bekende Pressing On en het grijsgedraaide Imagine. Een tour de force die zeker niet slecht uitvalt. Integendeel. Antony lijkt de nummers schijnbaar met het grootste gemak volledig naar zijn hand –of beter naar zijn sound- te zetten. Door deze twee covers overtuigt hij ons dan ook van zijn capaciteiten om van gelijk welke song een knappe versie te maken.
Het toont alleen maar aan dat Antony een autonome en complete cocon heeft gecreëerd waarin uitbundigheid, intimiteit en troost –ofte een ontblote borstkas, een tepel en de dood- de bewoners zijn. Antony Hezarty hoeft wat ons betreft dus niet meer te vernieuwen. Hij heeft gezocht en gevonden: een eigen geluid waarin hij deze drie moeilijk te verwoorden gevoelens oeverloos kan herverpakken.