Under Byen
Zwijmelpret met Henriette
Vincent Merckx
HA Concerts — 28 november 2005
Scandinavi blijft het goed doen. Hype of niet, zelfs de meest sceptische mens moet zo langzaamaan maar eens gaan toegeven dat dat oprecht te beklagen volkje uit Europas diepvriezer talent met hopen heeft. De Handelsbeurs viste even in de alsmaar groter wordende vijver en haalde twee vlezige vangsten boven.
Hanne Hukkelberg leek rechtstreeks uit grootmoeders kleerkast geduikeld het podium op te wandelen. Het tafelkleedje (en dat is in dit geval een eufemisme) deed ons even slikken, maar gelukkig waren daar de stuntelige bindteksten van het Noorse meisjesvrouwtje om de aandacht af te leiden. Muzikaal viel er weinig aan de set op te merken: de xylofoon en dwarsfluit legden een donzig dekentje over de sobere popbasis van Hukkelbergs fluisterwijsjes. Jammer genoeg miste dat dekentje zn effect niet: vanaf het derde nummer werd er door ondergetekende duchtig ingedommeld.
Dat gekke Hanne niet helemaal overtuigde lag dan ook niet meteen aan de kwaliteit, dan wel aan de gelijkvormigheid van de songs. We schoten even wakker toen er vogelgeluidjes gemiteerd werden en de viool op een, euh, onconventionele manier bespeeld werd, maar verder schreeuwde niets echt om aandacht. Toen het concert op zn einde liep passeerden met de Pixies en een verbazingwekkend kwetsbaar Lithium nog even de rockachtergronden de revue. Wij vonden er uiteindelijk bitter weinig aan, maar dat hoorde u ons op het moment zelf, tussen dat ongure indievolkje, niet zeggen.
Niet getreurd: wij kwamen stiekem toch enkel voor Under Byen, dat met concerten op Dranouter en het Brugse Music In Mind-festival in Belgi een livereputatie opbouwde die staat als een huis. Een sober rijhuisje niettemin: een groot deel van het publiek kon de band voor aanvang maar vaag situeren. Een uur en een half later hadden de Denen daar een mooi hekje en tuintje omheen gebouwd en de gevel van een paar extra laagjes verf voorzien met een set waar de vaart slechts heel af en toe even uitgehaald werd.
Eerlijk is eerlijk: veel, heel erg veel heeft de band te danken aan Henriette Sennenvaldt, een zangeres gezegend met een frontvrouwinstinct en lichaam om verbijsterd en zachtjes prevelend U tegen te zeggen. Grootste troef blijft echter die zwoele stem waar ze in hese uithalen ongenadig al dan niet grote jongens (en ook wel meisjes) mee aan de grond spijkert. Dat wij oprecht jaloers zijn op de man die haar elke morgen in de douche aantreft, draagt eigenlijk niks bij tot dit verslag, maar we vermelden het toch maar even.
Een en ander wil echter niet zeggen dat de rest van de band (vergeef ons de negatieve bijklank) geen fikse zonnebloem verdient: drumtandem Larsen en Srensen mokerde ongemakkelijk mooie partijen uit de grond, terwijl Krogshede met zijn intermezzos Lenin en opener Plantage van kabbelende intros voorzag.
Terwijl vooral materiaal van het laatste album, Det Er Mig Der Holder Traeerne Sammen, de meeslepende eerste helft stoffeerde, ging de band pas echt in overdrive met ouder en onbekender werk. Het leverde prachtige momenten op: toen het intens droevige Hjertebrann plots overging in een kwade noisebrei-met-brokken, wachtten we ademloos af waar dit heen zou leiden. Niet gevreesd: Under Byen zette het (stilaan zowel letterlijk als figuurlijk uitgerookte) publiek na een kort bisnummer en een even schattig als verdacht speels ballerinabuiginkje braafjes weer op de grond.
Dat gekke Hanne niet helemaal overtuigde lag dan ook niet meteen aan de kwaliteit, dan wel aan de gelijkvormigheid van de songs. We schoten even wakker toen er vogelgeluidjes gemiteerd werden en de viool op een, euh, onconventionele manier bespeeld werd, maar verder schreeuwde niets echt om aandacht. Toen het concert op zn einde liep passeerden met de Pixies en een verbazingwekkend kwetsbaar Lithium nog even de rockachtergronden de revue. Wij vonden er uiteindelijk bitter weinig aan, maar dat hoorde u ons op het moment zelf, tussen dat ongure indievolkje, niet zeggen.
Niet getreurd: wij kwamen stiekem toch enkel voor Under Byen, dat met concerten op Dranouter en het Brugse Music In Mind-festival in Belgi een livereputatie opbouwde die staat als een huis. Een sober rijhuisje niettemin: een groot deel van het publiek kon de band voor aanvang maar vaag situeren. Een uur en een half later hadden de Denen daar een mooi hekje en tuintje omheen gebouwd en de gevel van een paar extra laagjes verf voorzien met een set waar de vaart slechts heel af en toe even uitgehaald werd.
Eerlijk is eerlijk: veel, heel erg veel heeft de band te danken aan Henriette Sennenvaldt, een zangeres gezegend met een frontvrouwinstinct en lichaam om verbijsterd en zachtjes prevelend U tegen te zeggen. Grootste troef blijft echter die zwoele stem waar ze in hese uithalen ongenadig al dan niet grote jongens (en ook wel meisjes) mee aan de grond spijkert. Dat wij oprecht jaloers zijn op de man die haar elke morgen in de douche aantreft, draagt eigenlijk niks bij tot dit verslag, maar we vermelden het toch maar even.
Een en ander wil echter niet zeggen dat de rest van de band (vergeef ons de negatieve bijklank) geen fikse zonnebloem verdient: drumtandem Larsen en Srensen mokerde ongemakkelijk mooie partijen uit de grond, terwijl Krogshede met zijn intermezzos Lenin en opener Plantage van kabbelende intros voorzag.
Terwijl vooral materiaal van het laatste album, Det Er Mig Der Holder Traeerne Sammen, de meeslepende eerste helft stoffeerde, ging de band pas echt in overdrive met ouder en onbekender werk. Het leverde prachtige momenten op: toen het intens droevige Hjertebrann plots overging in een kwade noisebrei-met-brokken, wachtten we ademloos af waar dit heen zou leiden. Niet gevreesd: Under Byen zette het (stilaan zowel letterlijk als figuurlijk uitgerookte) publiek na een kort bisnummer en een even schattig als verdacht speels ballerinabuiginkje braafjes weer op de grond.