Raymond van het Groenewoud
Brussels by Night
Carl Ivens
Ancienne Belgique, Brussel — 29 november 2005
Sinds Raymond Van Het Groenewoud in 1972 met het nummer [i]Maria, Maria, ik hou van jou[/i] voor het eerst van zich liet horen, kan muzikaal Vlaanderen de man en zijn songs niet meer wegdenken.
Vanaf dan had ons land ook haar eigen Nederlandstalige bard die het n moment liet cha-cha dansen en op een ander ogenblik zijn volk de liefde voor muziek bijbracht. Raymond is meer dan een voortreffelijk liefdesliedjesschrijver, hij ging de voorbije drie decennia ook politieke en religieuze themas niet uit de weg. Door deze alledaagse werkelijkheid niet te negeren, slaagt hij er steeds in jong en oud onder zijn muzikaal vaandel te verenigen.
Nu, tweentwintig jaar en evenveel albums later, staat Raymond met zijn jongste, niet onbesproken album "Mr. Raymond" opnieuw in de picture. Het nummer Weg met Amerika getuigt weerom van een politieke boodschap ook al gaat het hier om onschuldig objectieve criteria- maar deed wel tot in de Verenigde Staten stof opwaaien. Helaas zijn dit soort reacties enigszins voorspelbaar en vervelend geworden.
Raymond zelf laat zich deze kritiek alvast niet raken, en bij het publiek gaat de boodschap er gewoon vlotjes in. Op het podium put de zanger geregeld uit zijn laatste cd met o.m. nummers als Johhny en Nummer van God. Af en toe werd de AB ook herinnerd aan het grote oeuvre van Raymond met enkele liedjes uit de zeer oude doos waarvan Je veux de lamour en Meisjes getuige.
Raymond heeft ondertussen een zodanige lijst van mooie songs en klassieke meezingers opgebouwd dat hij zoals men in Gent al jaren weet, uren aaneen kan doorspelen. In de goed gevulde AB hield hij het echter bij een bescheiden set, hoewel je daarvoor bij Raymond toch altijd nog meer krijgt dan gemiddeld. Muzikaal zat het immers zeer snor met een band waarin onder meer klasbakken als Steven De Bruyne en Pieter Emmerechts werden herkend. De heren begeleiders lieten zich overigens van hun beste kant zien door als toemaatje geheel verrassend een a capella versie van het slaapliedje Mama moet komen te presenteren, met mister Raymond als enige in muzikale ruggensteun.
Om maar te zeggen hoe snel de creatieve geest van een zanger op zijn muzikanten kan overslaan.
Nu, tweentwintig jaar en evenveel albums later, staat Raymond met zijn jongste, niet onbesproken album "Mr. Raymond" opnieuw in de picture. Het nummer Weg met Amerika getuigt weerom van een politieke boodschap ook al gaat het hier om onschuldig objectieve criteria- maar deed wel tot in de Verenigde Staten stof opwaaien. Helaas zijn dit soort reacties enigszins voorspelbaar en vervelend geworden.
Raymond zelf laat zich deze kritiek alvast niet raken, en bij het publiek gaat de boodschap er gewoon vlotjes in. Op het podium put de zanger geregeld uit zijn laatste cd met o.m. nummers als Johhny en Nummer van God. Af en toe werd de AB ook herinnerd aan het grote oeuvre van Raymond met enkele liedjes uit de zeer oude doos waarvan Je veux de lamour en Meisjes getuige.
Raymond heeft ondertussen een zodanige lijst van mooie songs en klassieke meezingers opgebouwd dat hij zoals men in Gent al jaren weet, uren aaneen kan doorspelen. In de goed gevulde AB hield hij het echter bij een bescheiden set, hoewel je daarvoor bij Raymond toch altijd nog meer krijgt dan gemiddeld. Muzikaal zat het immers zeer snor met een band waarin onder meer klasbakken als Steven De Bruyne en Pieter Emmerechts werden herkend. De heren begeleiders lieten zich overigens van hun beste kant zien door als toemaatje geheel verrassend een a capella versie van het slaapliedje Mama moet komen te presenteren, met mister Raymond als enige in muzikale ruggensteun.
Om maar te zeggen hoe snel de creatieve geest van een zanger op zijn muzikanten kan overslaan.