Freelance Whales, Broken Records
Stukken en brokken
Fabian Desmicht
Botanique, Brussel — 13 februari 2011
Wie Wire al eens aan het werk zag, weet dat Colin Newman en Graham Lewis kerels vol humor zijn. Ze zijn ad rem en halen ironie uit de lucht als een kameleon insecten. Maar hun muziek nemen ze doodserieus. In de Botanique schoot enkel dat laatste element nog over. Zei Lewis “thank you”, dan zei Newman “merci” en daar bleef het zowat bij qua interactie. En oh ja, het nochtans niet misse ‘Red Barked Tree’ werd live bedenkelijk gepromoot.
Aan de opwarming van Madensuyu zal het niet gelegen hebben. Het Genste duo – naar eigen zeggen “invités par Wire pour jouer dans les meilleurs salles d’Europe” – stuurde meteen een adrenalinerush door de Orangerie. Wee de jongen die met zijn oor tegen Pieterjan Vervondels basdrum aanleunde. Write Or Wrong en Little F zorgden voor vroegere hoogtepunten en leidden tot een verstikkende intensiteit, die de serres van de Kruidtuin zich nog dagenlang zullen herinneren.
Smash was de symbolische titel waarmee Wire zijn set aanving, een pak sneller dan de albumversie trouwens. De agressieve bewerking van Wire’s nieuwe materiaal zou al snel de zere plek van het optreden blijken. De subtiliteit van ‘Please Take’ vervloog als bacteriën in kokend water. Kok van dienst was Colin Newman, die de luchtige akkoorden verving door grommende aanslagen.
Graham Lewis’ stem was niet in staat om daartegen op te tornen. Zijn “fuck off out of my face” werd een vrij lachwekkende intimidatie. De band die tijdens het eerste trio songs, waaronder de kaakslag Comet (van ‘Send’, 2003), nog zo hecht klonk, viel geleidelijk aan uiteen, al bleef drummer Robert Gray als aloude motor van de groepssound geconcentreerd op volle toeren draaien.
Colin Newmans gitaar – een appelblauwe Eastwood Airline, het soort van instrument dat je niet aan eender wie cadeau kan doen – stond consequent veel te luid, zelfs op het door zang en bas gedreven Bad Worn Thing, dat volledig de mist in ging. Ook de effecten van tweede gitarist Matt Simms waren vaak te dominant. Bovendien stond hij erbij alsof hij liever elders was geweest. Het gemis aan medestichter Bruce Gilbert werd opeens groot.
Maar goed, enkele mismeesterde songs volstaan niet om een optreden tot de laatste steen af te breken en – eerlijk is eerlijk – bij momenten werd er serieus raak geslagen. Met 2 People In A Room bijvoorbeeld (“Oh God, they’re so gifted”), dat meteen werd gevolgd door het geniale 106 Beats That (van debuut ‘Pink Flag’). Boiling Boy en een verschroeiend Spent hielpen Wire helemaal uit het dal.
De niet al te evidente setlist mondde uiteindelijk uit in Pink Flag, dat na twee bisrondes voor een beestachtig noise-einde zorgde. Colin Newman hield zijn iPhone tegen zijn snaren en ja, dat piepte misschien nog net iets meer. Al bij al wist Wire de schade te beperken en het golvende publiek zal het hoogstwaarschijnlijk oneens zijn met onze observatie, maar als Wire ons volgende keer nog wil lokken, dan zal daar toch een grotere inspanning tegenover moeten staan.