Buffalo Tom
Nostalgische jukebox
Kevin Vergauwen
Vooruit Kunstencentrum, Gent — 26 februari 2011
Ons zal u allerminst horen ontkennen dat 2007 de annalen zal ingaan als het jaar van de revivals waar op bepaalde momenten een bijzonder giftig ‘poenpakkerij-geurtje’ rondom hangt. Herinner u de ongeïnteresseerde blik van Billy Corgan op Pukkelpop, de schaamteloze doortocht - waar Jan Modaal nota bene een half weekloon voor moest ophoesten - van The Police en dan hebben we het nog niet eens over een band als pakweg Crowded House. Uiteraard is het niet allemaal huilen met de pet op. Zo brachten de heren van Buffalo Tom na negen jaar het voortreffelijke gitaarplaatje ‘Three Easy Pieces’ uit.
Geen jonge honden of testosteronbommen van studenten in een goed gevulde Gentse Vooruit deze keer. Wel een schare dertigers en veertigers op zoek naar een gezonde dosis jeugdnostalgie. Dat ze die niet vonden bij Tiny Vipers - door de heren van Buffalo Tom zelf uitgekozen als support voor deze korte Europese tour - maakte het gebrom en gewauwel boven de breekbare songs van de jeugdige singer-songwriter Jesy Fortino meer dan duidelijk. Met ‘Hands Across The Void’ leverde dit duo uit Seattle eerder dit jaar nochtans een meer dan behoorlijk plaatje af. Jammer enerzijds, begrijpelijk anderzijds als je Bill Janovitz en zijn gevolg hun set loeihard hoorde aftrappen. Over contrasten gesproken.
Ondanks hun fantastische nieuwe plaat - u had al lang door dat als we over Buffalo Tom spreken maar al te graag superlatieven gebruiken - speelden de heren, net als op het Cactusfestival eerder dit jaar, op safe. Geen uitgebreide voorstelling van de nieuwe nummers, wel een knallende greatest hits set met her en der een kleine verrassing in de vorm van oude, minder bekende, pareltjes. Dat ze met dit opzet bijzonder goed scoorden bij de Belgische fans is uiteraard overbodig te vermelden. Zo troffen we partycrasher uit 1993 Sodajerk al bijzonder vroeg aan en volgden Summer, Mineral en explosieve publiekslieveling Tree House elkaar gestaag op.
Je zou het dit drietal uit Boston, Massachusetts absoluut niet nageven dat ze zo’n kleine decade vrijwel niets samen hebben geproduceerd. De songs van ‘Three Easy Pieces’ klonken live even fris en levendig als het oude werk. De “aah’s” van Chris Colbourn tijdens Bad Phone Call gingen live zowaar nog levendiger en wulpser klinken terwijl afsluiter You’ll Never Catch Him haast dezelfde drive veroorzaakte als Wiser destijds deed. Maar de echte die hards gingen volledig uit hun dak wanneer bleek dat de nog zelden gespeelde nummers Frozen Lake en Porchlight uit ‘Let Me Come Over’ uit 1992 eveneens in de setlist waren opgenomen.
“You guys need a gouvernement, and urgent!” grapte el sympathico Janovitz halverwege de set tot groot jolijt van het publiek. Tangerine werd net als Taillights Fade, Kitchen Door en I’m Allowed gretig meegebruld. Na ruim honderd minuten van guitige gitaarpop hielden de heren het voor bekeken. “Het wordt stilaan tijd voor ons om te gaan, jullie babysitters moeten morgen naar school”, aldus Colbourn die met deze uitspraak wel eens groot gelijk zou kunnen hebben. Wedden dat menig dertiger daags nadien met een kater van jewelste op het werk rondliep?