Sanne De Troyer Ancienne Belgique, Brussel — 26 februari 2011
Een ticket kopen voor een concert van de Britse enfants terribles van Babyshambles is een beetje als spelen op de Lotto. Soms gaat dat gepaard met véél geluk. Op die bewuste woensdagavond was het geluk met ons. Weliswaar een uur te laat, maar laten we dat maar danken aan een juiste rock-‘n–rollattitude van de heren in kwestie. Geen flauw idee wat er in die grote plastieken beker zat waar Pete Doherty een paar slokken uit dronk. De rode brij – laten we het op Bloody Mary houden -gaf alvast de nodige dosis energie om op gepaste wijze de eerste noten van Carry On Up the Morning door de boxen te laten spetteren. De zaal veranderde in een mum van tijd in een kolkende massa. Iedereen had er dan ook lang genoeg op mogen wachten.
Wie trouwens gedacht had om die avond een losgeslagen junkie aan het werk te zien, kwam bedrogen uit. Pete zag er betrekkelijk helder uit. Zou hij dan toch de wegwijzers naar het rechte pad volgen? Als er al iemand onder invloed was, moet het wel de gitarist geweest zijn. De man kwam op momenten zo verward over wanneer hij zonder nadenken een loosgeslagen gitaarriff tussen het spel smeet. De rest kon hier alleen eens goed om lachen.
“This is the best smelling venue”, schreeuwde meneer Doherty ons ondertussen toe om iets later te constateren dat het gewoon om ’s mans eigen goddelijke lichaamsgeur ging. Van dat ‘best smelling’ was tussen het publiek weinig te merken. Uitverkocht was dan ook echt uitverkocht en het was pletten waar je pletten kon. Het gedans, gespring en gedrum gebeurde allemaal zwaar buiten de maat van Delivery en The Blinding om dan toch even verbaasd stil te staan tijdens een wondermooie versie van Albion.
Harder werk als Pipedown en Killamangiro werd afgewisseld door zachtere songs. Die rustige nummers lieten trouwens een grote indruk op ons na. Untsookie Titled kwam soms zelfs mooi in de buurt van de perfectie.
En toen was het tijd voor de bisronde. Wat ons een pauze van zowat twintig minuten opleverde. Verrassing alom wanneer ze kwamen aanzetten met What Katie Did, "Shoop shoop shoop de-lang–a-lang" werd er tijdens de pauze door het publiek gezongen, maar wie had ooit gedacht dat die smeekbede ook werkelijk aanhoord zou worden? Wij zullen The Libertines nooit vergeten en Pete duidelijk ook niet. Met You Talk en Fuck Forever trakteerden ze ons nog op een stevig toetje waarvan de nasmaak ons nu nog steeds in de mond ligt.
Het moet gezegd, Babyshambles is niet altijd een mooi puzzeltje dat in elkaar past. Af en toe zat het op gebied van melodie en ritme totaal fout, de klank werd naar het einde toe gedomineerd door piepende boxen, maar de groep blijft een sterk fenomeen. En als ze er staan, de moeite waard om bezig te zien. Dat dit nog lang zo mag blijven.
