Tom McRae

Goede vriendin Kathryn Williams mocht in haar eentje het publiek opwarmen met enkele akoestische folknummers. De looks, namelijk die van een gezette huisvrouw uit de jaren ’50, heeft ze alleszins niet mee en daar lijkt ze ook helemaal geen problemen mee te hebben. De songs die ze gedurende het klein halfuurtje bracht, wisten haast nooit te beklijven maar het werd wel snel duidelijk dat Williams toch een talent mag genoemd worden. Of wij hier echter nog veel van haar zullen horen, valt te betwijfelen.

 

Onze teleurstelling was groot toen we bij het betreden van de Concertzaal vaststelden dat Tom McRae er wééral voor geopteerd had om met een kleine bezetting af te zakken naar ons landje. In 2005 had hij op Werchter al bewezen dat dat geen verstandige beslissing is en ook op het Cactusfestival dit jaar hield hij amper stand. Maar ditmaal stond hij in een zaal en al snel bleek dat onze vrees ongegrond was.

 

Van bij de eerste magistrale noot die McRae uit z’n longen perste, viel de rumoerige zaal stil. Die stilte zou aanhouden tot de allerlaatste noot, een dik anderhalf uur later. Snel bleek ook dat McRae en z’n twee Olli’s (pianist Olli Cunningham en cellist Oli Kraus) een pak beter op elkaar ingespeeld zijn. Dat zorgde ervoor dat nummers als Border Song en For the Restless akelig perfect leken. Meer dan ooit wist McRae een goede dosis dramatiek in z’n songs te leggen. Zo klonk het nochtans intieme Still Lost haast bombastisch en hetzelfde gold voor You Cut Your Hair.

 

Tom McRae kan echter ook rocken in deze bezetting, al moet je dat natuurlijk ook niet té letterlijk zien. Het geweldige A & B Song, One Mississippi en afsluiter Silent Boulevard zorgden voor een perfect opgebouwde set. Deze nummers werden namelijk afgewisseld met ingetogen stukken als Walking 2 Hawaii en Got a Suitcase, Got Regrets (wat uitgroeide tot een waar hoogtepunt) en z’n enige hit End of the World News. Tijdens dat laatste nummer werd duidelijk dat McRae z’n publiek op een zeer subtiele manier bespeelt en het volledig in de hand heeft.

 

Het échte orgelpunt volgde echter in de bissen. Het a capella Mermaid Blues was een beetje overbodig maar publieksfavorieten Bloodless, dat zonder versterking en mét accordeon gebracht werd, en The Boy with the Bubblegun met de obligatoire zeepbellenblazers vooraan in het publiek, zorgden ervoor dat alle haren op onze armen gingen rechtstaan. 

In de Vooruit bewees Tom McRae eens te meer dat hij naast een hopeloze romanticus en een sympathieke gastheer ook gewoon een grote artiest is die duidelijk meer erkenning verdient.