I'm from Barcelona
Geanimeerde chaos
Tom Weyn
Vooruit Kunstencentrum, Gent — 8 november 2008
De meest irritante hit van het jaar of juist een dijk van een nummer? Feit is dat je al erg je best moest doen om ‘We’re From Barcelona’ niet in je oren geduwd te krijgen deze zomer. Het prettig gestoorde collectief dat daarvoor verantwoordelijk is, luistert naar de naam I'm From Barcelona, komt uit het verre Zweden en bestaat volgens ons uit negenentwintig ontsnapte psychiatrische patiënten met een overduidelijke aanleg voor ADHD.
Voor het zover was, mocht een zieke SoKo enkele nummers brengen. Van zingen was er niet echt sprake aangezien de jonge Franse duidelijk met een verkoudheid van jewelste te kampen had. SoKo bracht in haar eentje of vergezeld van een iPod akoestische folknummers over babykatjes, over hoe zeer ze zich een hoer voelt en over hoe ze de nieuwe minnares van haar vriend zal vermoorden. Onderhoudend was het zeker en af en toe werd ook duidelijk dat ze over een uitzonderlijk paar stembanden beschikt, maar het merendeel van de tijd was er geen sprake van kwalitatief hoogstaande muziek.
Een bombastische intro, massa’s ballonnen en zeepbellen en een crowdsurfende frontman (al was het deze keer op een luchtmatras), het had allemaal veel weg van een light-versie van een Flaming Lips-show. Belangrijk verschil is dat I'm From Barcelona met vijftien op het podium staat. Als we goed geteld hebben tenminste. Vanaf openingsnummer Treehouse was de chaos compleet: groepsleden sprongen in het rond alsof hun leven ervan afhing en al snel werd duidelijk dat het podium van de Balzaal veel te klein was voor dit compleet geflipte allegaartje. Dat er geen gewonden zijn gevallen, mag gerust een klein wonder genoemd worden.
De sowieso al kleine zaal was amper voor een derde gevuld en dat lag volgens ons niet in het minst aan de veel te hoge ticketprijs. De groep liet zich er niet door ontmoedigen en speelde alsof ze voor 10 000 man stonden. Ook het weinige publiek dat er wél was, ging vanaf Oversleeping volledig uit z’n dak. Naar een show van I’m From Barcelona kom je duidelijk niet om een avondje te ontspannen maar om te feesten. Willen of niet, meedoen zal je. Rec & Play, We’re From Barcelona en Chicken Pox volgden elkaar in sneltreinvaart op en na een nummer over Britney, een geïmproviseerd Thunderstruck en het geweldige Ola Kala verdween de groep na veertig minuten al in de coulissen.
Tijdens bisnummer Jenny zagen we iemand doodleuk bellen op het podium, wat bewijst dat je, als je even geen zin hebt, gewoon niet mee doet. Slotnummer Barcelona Loves You zette de zaal een laatste keer in vuur en vlam waarna een deel van de groep in het publiek kwam mee feesten op een afgrijselijke jumpversie van hun enige hit.
Voor mooie nummers of virtuoze muzikanten moet je duidelijk niet bij I’m From Barcelona zijn. Alles verdwijnt namelijk in de grote chaos die de groep weet te creëren. Waarom dan wel? Voor een avond zorgeloos feesten en vooral voor die gelukzalige glimlach op het gezicht van iedereen die de zaal verliet.
Een bombastische intro, massa’s ballonnen en zeepbellen en een crowdsurfende frontman (al was het deze keer op een luchtmatras), het had allemaal veel weg van een light-versie van een Flaming Lips-show. Belangrijk verschil is dat I'm From Barcelona met vijftien op het podium staat. Als we goed geteld hebben tenminste. Vanaf openingsnummer Treehouse was de chaos compleet: groepsleden sprongen in het rond alsof hun leven ervan afhing en al snel werd duidelijk dat het podium van de Balzaal veel te klein was voor dit compleet geflipte allegaartje. Dat er geen gewonden zijn gevallen, mag gerust een klein wonder genoemd worden.
De sowieso al kleine zaal was amper voor een derde gevuld en dat lag volgens ons niet in het minst aan de veel te hoge ticketprijs. De groep liet zich er niet door ontmoedigen en speelde alsof ze voor 10 000 man stonden. Ook het weinige publiek dat er wél was, ging vanaf Oversleeping volledig uit z’n dak. Naar een show van I’m From Barcelona kom je duidelijk niet om een avondje te ontspannen maar om te feesten. Willen of niet, meedoen zal je. Rec & Play, We’re From Barcelona en Chicken Pox volgden elkaar in sneltreinvaart op en na een nummer over Britney, een geïmproviseerd Thunderstruck en het geweldige Ola Kala verdween de groep na veertig minuten al in de coulissen.
Tijdens bisnummer Jenny zagen we iemand doodleuk bellen op het podium, wat bewijst dat je, als je even geen zin hebt, gewoon niet mee doet. Slotnummer Barcelona Loves You zette de zaal een laatste keer in vuur en vlam waarna een deel van de groep in het publiek kwam mee feesten op een afgrijselijke jumpversie van hun enige hit.
Voor mooie nummers of virtuoze muzikanten moet je duidelijk niet bij I’m From Barcelona zijn. Alles verdwijnt namelijk in de grote chaos die de groep weet te creëren. Waarom dan wel? Voor een avond zorgeloos feesten en vooral voor die gelukzalige glimlach op het gezicht van iedereen die de zaal verliet.
