The Young Gods
Zo strak als een Zwitsers uurwerk
Jan Vael
De Centrale, Gent — 8 november 2008
Een concert van The Young Gods is telkens opnieuw een belevenis. Donderdagavond kwamen deze elektronische rockpioniers hun nieuwe album ‘Super Ready / Fragmenté’ voorstellen aan hun Belgische aanhang in de Gentse Centrale en dat deden ze op hun onnavolgbaar explosieve manier. Wij deden nog een vermetele poging om stoïcijns kalm toe te kijken, maar lieten ons uiteindelijk alweer omverblazen door deze sonische wervelstorm.
Democrazy had trouwens voor een uitstekende opwarmer gekozen. Het Franse kwartet Gomm verraste ons in positieve zin met zijn spannende mix van (post)punkrock en hypnotische, repetitieve elementen. De drummer nam af en toe ook de vocalen voor zijn rekening, maar de ogen van de toeschouwers waren - begrijpelijk - in hoofdzaak gericht op de hyperkinetische toetseniste-zangeres van de band. Een sensuele brok energie. De opmerkelijke coverversie van Blondie’s klassieker Call Me leek haar wel op het beweeglijke lijf geschreven.
Als er gepraat wordt over baanbrekende bands binnen de industrial, dan worden - volkomen onterecht - The Young Gods nog wel eens over het hoofd gezien. Had de wieg van frontman Franz Treichler en zijn kompanen in de Verenigde Staten gestaan in plaats van in Zwitserland, dan waren ze nu vast en zeker van het kaliber van Nine Inch Nails geweest. Sterker nog, zonder The Young Gods was er misschien wel helemaal geen Nine Inch Nails geweest. Trent Reznor is namelijk zwaar fan van deze innovatieve Zwitsers.
Geïnspireerd door de rauwe energie van punk en het dramatische element binnen klassieke muziek, begon Treichler in 1985 met het combineren van schurende gitaren en drumloops met de sampler en percussie. Met de prominente aanwezigheid van de sampler waren The Young Gods destijds een van de eersten die rock een elektronisch en futuristisch randje gaven. Dankzij hun cross-over van ambient, klassieke muziek, techno en rock hebben deze inmiddels niet meer zo jonge goden een volstrekt eigenzinnig muzikaal universum geschapen. De groep geldt als een van de grondleggers van de industrial. Niet enkel bands als Nine Inch Nails, Tool en Ministry zijn schatplichtig aan het Zwitserse trio, ze worden ook een inspiratiebron genoemd door artiesten als The Chemical Brothers, Mike Patton (Faith No More) en The Edge (U2).
Als er gepraat wordt over baanbrekende bands binnen de industrial, dan worden - volkomen onterecht - The Young Gods nog wel eens over het hoofd gezien. Had de wieg van frontman Franz Treichler en zijn kompanen in de Verenigde Staten gestaan in plaats van in Zwitserland, dan waren ze nu vast en zeker van het kaliber van Nine Inch Nails geweest. Sterker nog, zonder The Young Gods was er misschien wel helemaal geen Nine Inch Nails geweest. Trent Reznor is namelijk zwaar fan van deze innovatieve Zwitsers.
Geïnspireerd door de rauwe energie van punk en het dramatische element binnen klassieke muziek, begon Treichler in 1985 met het combineren van schurende gitaren en drumloops met de sampler en percussie. Met de prominente aanwezigheid van de sampler waren The Young Gods destijds een van de eersten die rock een elektronisch en futuristisch randje gaven. Dankzij hun cross-over van ambient, klassieke muziek, techno en rock hebben deze inmiddels niet meer zo jonge goden een volstrekt eigenzinnig muzikaal universum geschapen. De groep geldt als een van de grondleggers van de industrial. Niet enkel bands als Nine Inch Nails, Tool en Ministry zijn schatplichtig aan het Zwitserse trio, ze worden ook een inspiratiebron genoemd door artiesten als The Chemical Brothers, Mike Patton (Faith No More) en The Edge (U2).
Op het onlangs verschenen album ‘Super Ready / Fragmenté’ voeren rock en industrial opnieuw de boventoon, met hier en daar een portie ambient en zelfs wat Oosterse invloeden. Het concert in de goed gevulde Centrale stond grotendeels in het teken van deze plaat en het nieuwe songmateriaal wist moeiteloos te overtuigen. Strak, luid en krachtig, met de warme stem van Treichler als bonus. Meer moest dat niet zijn. Ook wie gekomen was om oudere nummers zoals Envoyé of Kissing the Sun nog eens uit de boxen te horen knallen, bleef niet op zijn honger zitten.
Treichler, Al Comet en Bernard Trontin waren zichtbaar in hun nopjes met de enthousiaste publieksreacties en bedankten met vier bisnummers, waaronder hun wellicht bekendste song Skinflowers. Het meest opvallende was evenwel de introspectieve, zowat tien minuten durende titeltrack van de nieuwe cd: een behoorlijk psychedelische en in elk geval experimentele soundscape, die op uitmuntende wijze bewees dat The Young Gods ook na 22 jaar nog altijd een avontuurlijke groep is. Waarvoor hulde.