Tokyo Police Club

Tokyo Police Club waaide begin februari vanuit Canada over met hun uitmuntende debuut EP ‘A Lesson in Crime’. Maar bij wie de blogs eind vorig jaar al in de gaten hield, doet de band zeker ook een belletje rinkelen. De jongemannen uit Totonto vulden dus met gemak de AB Club, al hadden ze dat naar eigen zeggen niet verwacht.

Voor de heren op het podium verschenen, kregen we hun roadie te zien. Wij associëren Canada vaak per ongeluk met baarden en hij gaf ons prompt gelijk. Bij de Tokyo Police Club daarentegen was geen haartje te bespeuren. We schatten de gemiddelde leeftijd van de jongens op twintig jaar. De onhandigheid van een eerste tour werd bijgevolg meteen duidelijk merkbaar. De bandleden hadden iets te veel energie nodig om juist te blijven spelen. Maar Dave Monks, de bassende zanger, wreef bij het begin zo stuntelig zijn haar opzij dat hij toch onze sympathie won. Idem dito voor de rest van de band.



Het concert begon, net als de EP, met het krachtige Cheer It On. Een nummer waarin meerdere malen de groepsnaam zenuwachtig werd gescandeerd. Voor wie dan nog niet doorhad wie op het podium stond, werden tijdens het nummer drie kartonnen borden met de boodschap Tokyo Police Club in de lucht gehouden. Wat we eerder al ook hadden gevreesd tijdens de soundcheck, werd meteen bevestigd tijdens die opener. Zonder oordoppen verhuisde je best naar de laatste rijen in de zaal.

De nummers passeerden vanaf dan in sneltempo de revue, het was met andere woorden opletten geblazen om de verschillende songs uit elkaar te houden. 'A Lesson In Crime' staat weliswaar vol radiovriendelijke “three minute songs”, maar die zijn misschien net iets te kort om je tijdens een concert te kunnen verdiepen in de muziek. Live komt het nogal eentonig over, vol energie, maar nooit zo boeiend als zou moeten.



De single Nature Of The Experiment was ongetwijfeld het beste ingepeeld en viel daardoor op tussen de rest van de nummers. De nieuwe songs die we hoorden lagen in dezelfde lijn als die op de EP maar tuimelden, zonder de extra’s, direct door de mand. De jongens zullen bijgevolg staan of vallen met hun opvolger, maar dat hebben we eerder gehoord... Nu klinken ze na een klein uurtje concerteren eerder moe dan voldaan. Een bisnummer was er teveel aan: opeens floepte het licht aan en knalde andere muziek door de boxen en wij bleven een beetje op onze honger zitten.



De muziek van Tokyo Police Club hoort daarom perfect thuis in het hokje "nieuwe indie". Muziek met een leuke sound, aantrekkelijk dansbaar en een hoge score bij het jonge hippe volkje. De eerste rijen concertgangers stonden mooi te wezen als was het een jeansreclame maar keken af en toe ook saai toe in de plaats van enthousiast mee te lippen. Dat is nu net het jammere van de zaak. Er wordt tegenwoordig te veel nadruk gelegd op het coole uiterlijk van jonge groepjes maar dat is dat ook het enige wat blijft hangen bij hun fans. Het maakt van TPC helaas alweer één van de vele wegwerpgroepjes van vandaag, ook al is hun plaat veelbelovend. Zij moeten eerder leren een show te geven waarmee je muzikaal omvergeblazen wordt, dan de nieuwste mode te claimen. Laat die baarden dus maar komen!