The Who
Waardig ouder worden
Jan Vael
Lotto Arena, Merksem (Antwerpen) — 8 november 2008
Het was een drukke week voor de liefhebbers van klassieke rockmuziek, en wellicht ook eentje waarin keuzes dienden gemaakt. Gevolg: op dinsdag kregen The Rolling Stones de wei van Werchter niet gevuld, en op vrijdagavond bleek het Antwerpse Sportpaleis te hoog gegrepen voor het concert van The Who. Door de ietwat tegenvallende ticketverkoop was dan ook in de laatste weken al beslist naar de aanpalende Lotto Arena uit te wijken, wat achteraf bekeken in feite een goede zaak was voor iedereen.
Want inderdaad, zowel voor de groep zelf als voor de toeschouwers is het een pak aangenamer voor een vol huis te kunnen spelen. En dàt objectief werd alsnog bereikt, al kan een gezellig gevulde Lotto Arena met zijn capaciteit van zowat 5.700 fans natuurlijk niet tippen aan een uitverkocht Sportpaleis (wat gelijk staat met drie keer zoveel volk). Voordeel was wel dat men in de nieuwe zaal iets dichter bij het podium kon zitten en aldus veel beter van de muziek van The Who kon genieten. “Zitten” ja, u leest het goed, want voor de gelegenheid waren er ook op het middenplein zitplaatsen voorzien. Dat maakte het des te moeilijker voor publieksopwarmer Rose Hill Drive, een stelletje Led Zeppelin-epigonen uit het Amerikaanse Colorado, om met hun overjaarse hardrock enige blijvende indruk na te laten.
Dat laatste bleek hoegenaamd geen probleem te vormen voor de Engelse overlevers van het invloedrijke The Who. De band werd reeds opgericht in 1964 en is op twee korte onderbrekingen na altijd blijven doorgaan. De dood van de legendarische drummer Keith Moon (‘78) en bassist John Entwistle (‘02) waren voor overblijvers Roger Daltrey en Pete Townshend geen reden om ermee te kappen. Het duurde weliswaar tot vorig jaar vooraleer de groep voor het eerst sinds 1982 nog eens een nieuw album (‘Endless Wire’) uitbracht, meteen de ideale aanleiding om ook opnieuw op tournee te gaan. Die tour bracht hen in 2006 naar Rock Werchter, en vrijdag dus ook naar Antwerpen.
The Who anno 2007 bestaat naast het kernduo Daltrey-Townshend uit bassist Pino Palladino, toetsenman John “Rabbit” Bundrick, drummer Zak Starkey (de zoon van Ringo Starr) en tweede gitarist Simon Townshend (de jongere broer van Pete). In die bezetting speelde de groep in de Lotto Arena een verrassend fris klinkende selectie uit zijn rijke repertoire, waarbij gelukkig de nadruk werd gelegd op datgene waarvoor wellicht iedereen was gekomen: de klassiekers. Dat bleek al meteen uit het openingstrio van de set: hun eerste hitsingle I Can’t Explain, gevolgd door The Seeker en Substitute. Zanger Roger Daltrey bewees nog steeds over een geweldige stem te beschikken, Townshend mocht zich naar hartelust uitleven op zijn geliefkoosde gitaar en ook de andere bandleden stonden enthousiast te spelen.
We hoorden vrijdag slechts drie songs van de recente cd voorbijkomen. Maar de hoogtepunten van het concert waren toch zoals verwacht de bekende topnummers uit lang vervlogen tijden, zoals de meezingers Who Are You en You Better You Bet, het erg mooie Behind Blue Eyes, Baba O’Riley, een lange versie van het sixtiesanthem bij uitstek My Generation en The Real Me (allebei door toffe videoprojecties ondersteund) en als afsluiter Won’t Get Fooled Again. Ergens middenin het optreden werden ook nog een tweetal akoestische songs ingelast, waarvan het eerste (het vrij bluesy Drowned uit ‘Quadrophenia’) trouwens overtuigend gezongen werd door Townshend.